مسيحيان نجران در نزد پيامبر مطرح كردند، چنين مى فرمايد: تولد مسيح مانند تولد آدم است كه او را از خاك آفريد واگر نداشتن پدر نشانه فرزندى خداست، بايد نبودن پدر ومادر را در مورد آدم نشانه فرزندى او براى خدا باشد;[١] چنانكه مى فرمايد: (إنَّ مَثَلَ عِيسى عِنْدَ اللّهِ كَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُراب ثُمَّ قالَ لَهُ كُنْ فَيَكُون).

از آن جا كه اهل كتاب در باره تولّد حضرت مسيح سخنان ضد ونقيض داشتند وگروهى از آنان در شرك وترديد فرو رفته بودند، قرآن كه كتاب مهيمن[٢] بر كتب ديگر آسمانى است، سرگذشت تولّد مسيح را در ضمن سه آيه در سوره آل عمران وبيست آيه در سوره مريم بيان مى كندودر مواردى به نكاتى اشاره مى كند تا از اين طريق به رسالتى كه بر عهده گرفته، جامه عمل بپوشاند. قرآن مى فرمايد:(إنَّ هذَا القُرآنَ يَقُصُّ عَلى بَنى إسْرائيلَ أكْثَرَ الّذى هُمْ فيهِ يَخْتَلِفُونَ).(نمل /٧٦) اين قرآن اكثر آنچه را كه بنى اسرائيل در آن اختلاف دارند، بيان مى كند».

اكنون وقت آن رسيده است كه كيفيت تولّد اعجاز آميز عيسى را از زبان وحى بشنويم. قرآن سرگذشت او را در دو سوره به نوعى بيان مى كند. در سوره آل عمران گفتگوى فرشتگان را با مريم مطرح مى كند كه خدا به تو چنين فرزندى خواهد داد وپاسخ مريم را ياد آور مى شود كه من بدون شوهر، چگونه مى توانم داراى فرزند باشم؟ آنگاه ملائكه به او تفهيم مى كنند كه اگر مشيّت حتمى خدا بر وجود چيزى تعلّق گرفت ، هر چند اسباب طبيعى نباشد ، تحقّق مى يابد.

در اين سوره به همين مقدار اكتفا مى كند ودر ميان مذاكره، صفات چهارگانه مسيح را ياد آور مى شود: ١ـ آبرومندى در دنيا وآخرت، ٢ـ از مقربان درگاه الهى بودن ٣ـ سخن گفتن در گهواره ٤ـ در شمار صالحان بودن.

در سوره مريم تمثل روح را در برابر مريم مطرح مى كند ومى گويد:من مأمور

[١] مجمع البيان،١/٤٥٢.
[٢] (وَ أنْزَلْنا إلَيْكَ الكِتابَ بِالحَقِّ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ الكِتابِ وَ مُهَيْمِناً عَليْهِ). (مائده/٤٨)