فِينا مِنْ عُمُرِكَ سِنينَ)، حاكى از آن است. برخى از مفسرين ـ مانند بيضاوى ـ[١] آن را به سى سالگى تحديد مى كنند. ما هر چند اين نوع تحديدها را نمى توانيم سند گفتار خود قرار دهيم ولى از مجموع مى توان گفت. كه او بخشى از عمر خود را در محيط بت پرستى گذرانده وشگفتى در اينجاست كه به قدر مويى اثر نپذيرفت. مسلّماً فرعون مصمم بود كه او در اختيار كاهنان قرا گيرد وآيين فراعنه را بياموزد، ولى دست غيب آن چنان او را از هر نوع آلودگى حفظ كرده بود كه پس از خروج از دربار فرعون، قهرمان توحيد گرديد وبا بت پرستى وخدايى فروشى فراعنه به مبارزه برخاسته است.

اينجاست كه انسان به مفاد جمله (وَلْتُصْنَعَ عَلَى عَيْنِى) ويا (وَاصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِى) پى مى برد كه چگونه خداوند، در منجلاب شرك درخت توحيد را پرورش مى دهد.

***

ده سال زندگى در مدين

بخش نخست از زندگى موسى را اقامت قهرى در دربار فرعون تشكيل مى داد. وقتى او يك قبطى را كشت ناچار شد كه مصر را به قصد كشور خارج از قدرت فرعون ترك گويد. اينك آيات اين بخش:

آيات مورد بحث

١ـ (وَلَمّا وَرَدَ ماءَ مَدْيَنَ وَجَدَ عَلَيْهِ أُمَّةً مِنَ النّاسِ يَسْقُونَ وَ وَجَدَ مِنْ دُونِهِمُ

[١] بيضاوى، انوار التنزيل، ج٢،ص١٥٢ بيروت دار الكتب العلمية.