٤ـ من تا مدّتى كه در ميان آنان بودم وظيفه داشتم رسالت خود را ابلاغ وبر اعمال آنان شاهد باشم وپس از اينكه مرا از آنها گرفتى، شهادت بر اعمال بر عهده توست وتو بر اعمال اين گروه شاهد وناظر بودى، بلكه بر همه چيز شاهد و ناظر هستى:

(وَ كُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهيداً ما دُمْتُ فِيهِمْ فَلَمّا تَوَفَّيْتَنى كُنْتَ أنْتَ الرَّقيبَ عَلَيْهِمْ وَأنْتَ عَلى كُلِّ شَيء شَهيدٌ).

٥ـ سرانجام حضرت مسيح به منظور سلب هر نوع مسئوليت از خود، امر بندگان را به خود خدا تفويض مى كند ومى گويد: آنان بندگان تو هستند. مى توانى آنان را به سبب انحراف از وظيفه بندگى عذاب كنى ومى توانى ببخشى. زيرا تو توانا وحكيم هستى:(إنْ تُعَذِّبْهُمْ فَإنَّهُمْ عِبادُكَ وإنْ تَغْفِر لَهُمْ فَإنَّكَ أنْتَ العَزيزُ الحَكيمُ).

اكنون كه با سخنان حضرت مسيح در پاسخ پرسش حضرت حق آشنا شديم، قرآن ياد آور مى شود كه خدا، پس از استماع سخنان وى ، بر راستگويى مسيح صحّه مى گذارد ومى گويد:در چنين روز (روز رستاخيز) نه تنها تو، بلكه تمام راستگويان از صدق گفتارشان بهره مند مى گردند وپاداش راستگويى آنها بهشتى است كه آب از زير درختان آنها جريان دارد وخدا از آنان راضى بوده وآنان نيز از خدا راضى مى باشند وبزرگترين پيروزى ورستگارى نصيب آنان مى گردد:

(قالَ اللّهُ هذا يَومُ يَنْفَعُ الصَّادِقينَ صِدْقُهُمْ لَهُمْ جَنّاتٌ تَجرى مِنْ تَحْتِهَا الأنهارُ خالِدينَ فيها أبَداً رَضِىَ اللّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ ذلِكَ الفَوزُ العَظيمُ).

(الحمد للّه رب العالمين)