هرگز آنها شريفتر از مسيح نيستند واگر او به چنين سرنوشتى دچار است، خدايان ما هم دچار باشند. قرآن در پاسخ آنان مى فرمايد:شما اشتباه مى كنيد. سخن در بتهاى مصنوعى شماست ومسيح معبود نبوده، او بنده ماست كه به او نعمت داديم وبراى بنى اسرائيل نشانه اى از قدرت خود قرار داديم. وجود او نشانه رستاخيز است، در باره رستاخيز شك وترديد به خود راه ندهيد واز من پيروى كنيد».

به تعبير ديگر، اينكه ما گفتيم:معبودان شما طعمه آتش مى شوند، مقصود معبودان غير عاقل وغير ذى روح است; به گواه اينكه لفظ «ما» به كار رفته است: (وما تعبدون) امّا موجودات شريف وذى روح وعالى مقامى كه ديگران در باره آنها پندار باطلى دارند، سبب نمى شود كه آنها نيز به آتش دوزخ بسوزند. سوزاندن بتهاى چوبين به عنوان تحقير وابطال معبود بودن آنهاست، واين معنا در معبودهاى ذى عقل وذى روح موضوعيت ندارد. زيرا خود آنها پيوسته به بندگى خود معترفند.

در هر حال اين آيه مى گويد:يكى از ويژگيهاى مسيح اين است كه نشانه رستاخيز است. مسلّماً ولادت مسيح نشانه رستاخيز نبوده، وگرنه خود پيامبر شايسته تر به اين مقام است كه پس از او به دنيا آمده اند، بلكه در زمانى از زمانها ظهور مسيح در ميان مردم نشانه نزديكى رستاخيز است وروايات نيز اين مطالب را تأييد مى كند ومى گويد:روزى مسيح ـ پيش از رستاخيز ـ به عنوان پيشواى عادل وداور دادگر فرود مى آيد.[١]

زمخشرى در تفسير آيه (إنَّكُمْ وَ ما تَعْبُدونَ مِنْ دُونِ اللّهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ) نقل كرده كه وقتى اين آيه نازل شد، عبد اللّه بن زبعرى با پيامبر به مجادله برخاست وگفت:اى محمد(صلى الله عليه وآله وسلم)! اين آيه به ما وخدايانمان اختصاص دارد ويا خدايان همه امتها را شامل است؟ پيامبر فرمود:دومى است. گفت:سوگند به خداى كعبه من بر تو پيروز شدم. زيرا تو مى گويى عيسى بن مريم پيامبر است وبر او سلام مى فرستى

[١] تفسير ابن كثير در تفسير آيه و ديگر منابع.