آيه چهارم وجود مسيح را از نشانه هاى رستاخيز مى شمارد وياد آور مى شود كه در باره رستاخيز شك وترديد نكنيد ونيز عيسى را خداى خود نينديشيد. او بنده اى از بندگان خداست واز ويژگيهاى او اين است كه نزول او از علايم رستاخيز است; چنانكه مى فرمايد:(وَ إنَّهُ لَعِلْمٌ لِلسّاعَةِ فَلا تَمْتَرُنَّ بِها وَ اتَّبِعُونِ هذا صِراطٌ مُسْتَقيمٌ).

توضيح اين آيه بستگى دارد كه آيات پيش از آن نيز تفسير شوند، در آيات قبل چنين آمده است:(وَلَمّا ضُرِبَ ابنُ مَرْيَمَ مَثلاً إذا قَوْمُكَ مِنْهُ يَصِدُّونَ* وَ قالُوا أ آلِهَتُنا خَيْرٌ أمْ هُوَ ما ضَرَبُوهُ لَكَ إلاّ جَدَلاً بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ* إنْ هُوَ إلاّ عَبْدٌ أنْعَمْنا عَلَيْهِ وَجَعَلْناهُ مَثَلاً لِبَنى إسْرائيلَ)(زخرف/٥٧ـ٥٩). «آنگاه كه فرزند مريم از طرف مشركان مطرح شد، در اين موقع قوم تو (قريش) به مناظره برخاستند. وگفتند. خدايان ما بهتر است يا مسيح؟ اين سخن را جز از روى جدل نگفتند: آنان گروه مجادله گرند. (قريش بدانند كه)او (مسيح) نبود مگر بنده اى كه به او نعمت داده واو را آيتى براى بنى اسرائيل قرار داديم».

مفسران مى گويند آنگاه كه آيه (إنَّكُمْ وَ ما تَعْبُدونَ مِنْ دُونِ اللّهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ) [٢] (انبياء/٩٨) نازل شد، مشركان قريش به مجادله برخاستند وگفتند:عيسى نيز معبود مسيحيان است. اگر بناست همه معبودهاى جز خدا، حتى مسيح، در آتش بسوزند، اشكالى ندارد كه خدايان مانيز طعمه آتش شوند.

[١] تفسير ابن كثير، ج٤، ص٣٣.
[٢] شما وآنچه پرستش مى كنيد آتشگيره دوزخ هستيد.