مسأله مهم اين است كه آيا حضرت مسيح به هنگام بالا رفتن زنده بوده است، يا اينكه شربت مرگ را نوشيده وسپس بالا رفته است؟ وانگهى بر فرض اينكه به صورت زنده بالا رفته، آيا هم اكنون نيز زنده است يا نه؟

در پاسخ ياد آور مى شويم كه آيات در اين مورد بر دو نوع است: بخشى پاسخگوى مطلب نخست مى باشد و اينكه خدا او را زنده بالا برد، در حالى كه بخش ديگر حاكى از بقاى او تا اين لحظه است كه ما در باره آنها بحث مى كنيم. نخست آيات مربوط به بخش اوّل را مطرح مى كنيم.

١ـ (إذْ قالَ اللّهُ يا عيسى إنّى مُتَوَفِّيكَ وَ رافِعُكَ إلَيَّ...) (آل عمران/٥٥)

٢ـ (وَ قَوْلِهِمْ إنَّا قَتَلْنَا المَسيحَ عيسَى ابنَ مَرْيَمَ رَسُولَ اللّهِ وَ ما قَتَلُوهُ وَما صَلَبُوهُ وَ لكِنْ شُبِّهَ لَهُمْ وَ إنَّ الّذينَ اخْتَلَفُوا فيهِ لَفى شَكّ مِنْهُ ما لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْم إلاّ اتِّباعَ الظَّنِّ وَما قَتَلُوهُ يَقيناً * بَلْ رَفَعَهُ اللّهُ إلَيْه)(نساء/١٥٧ـ ١٥٨).

تفسير آيه نخست

در تفسير آيه نخست ناچاريم لفظ «متوفي» را كه از ماده «توفى» اخذ شده است، توضيح دهيم. شكى نيست كه امروزه اين لفظ در محاورات روزانه به معنى مرگ ومير است وخدا را متوفى وبه انسان مرده متوفى مى گويند. در حالى كه در لغت عرب «توفي» معنى جامع وگسترده اى دارد كه يكى از مصاديق آن ميراندن ومردن است. ابن منظور در لسان العرب مى گويد:«تُوِفِّيَ فُلان وَ توّفاهُ اللّهُ:إذا قبض نفسه». ودر صحاح اللغة آمده است: «تُوفِّيَ فلان: إذا قُبِضَ روحه».

در عين حال همين لفظ در معنى يا مصداق ديگر نيز به كار مى رود. مى گويند:توّفى الميّتُ ،يعنى عمر خود را به پايان رسانيد به عبارت ديگر اجل ومدت عمر خود را استيفا كرد. و آنجا كه انسان مالى را از كسى مى گيرد،