منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٠٢
داورى مى كنم.
٣ـ آنان را كه كفر ورزيده اند به سخت ترين وجه در دنيا وآخرت عذاب مى كنم وبراى آنان ياورى نيست.
٤ـ وآنان كه ايمان آورده وعمل صالح انجام دادند، پاداش آنها راكاملاً مى دهم. خدا ستمگران را دوست نمى دارد.
٥ـ به خاطر گفتارشان (يهود) كه ما مسيح، عيسى بن مريم رسول خدا را كشتيم(در حالى كه اشتباه مى كنند.) او را نكشتند وبه دار نزدند. امر بر آنان مشتبه شده وآنان كه درباره مسيح اختلاف مى كنند، نسبت به آن شك دارند وهرگز يقين ندارند، فقط از گمان پيروى مى كنند. (بدانند كه) حتماً او را نكشتند.
٦ـ بلكه خدا او را به سوى خود بالا برد وخدا عزيز وحكيم است.
٧ـ هيچ يك از اهل كتاب نيست مگر اينكه پيش از مرگش به او ايمان مى آورد ودر روز رستاخيز عليه آنان شهادت مى دهد.
٨ـ (نزول) عيسى از علايم رستاخيز است. به وسيله آن نزديك شدن قيامت معلوم مى شود. درباره رستاخيز شك نكنيد واز من پيروى كنيد، اين است راه مستقيم.
تفسير آيات
مجموع آيات ياد شده در باره توطئه يهود سخن مى گويد آنان تصميم گرفته بودند عيسى را به دار آويزند وبكشند، لكن خدا مسيح را از شرّ آنان نجات داد وآنان به جاى به دار آويختن مسيح، فردى شبيه او را به دار زدند، وگمان كردند كه عيسى (عليه السلام) را به دار آويخته اند. وچون مشيت خدا بر نجات او از چنگال يهود تعلّق گرفته بود، او را نجات داد وبه سوى خود بالا برد. حالا اين فرد چگونه شبيه عيسى بود، در آيات چيزى از آن نيامده است ودر اين مورد نقلهاى تاريخى كاملاً مختلف وآشفته است.