عالم غيب فرود آمد. نويسنده كتاب قصص الأنبياء ،عبد الوهاب نجّار، نظر ديگرى دارد وگويا در اين نظر تحت تأثير انجيل «متى» قرار گرفته وياد آور شده است كه خوراكى آنان در آن هنگام، پنج گرده نان ودو ماهى بود ومسلّماً اين مقدار از خوراك براى آنان كافى نبود. جريان را به حضرت مسيح گفتند. او نيز از خدا خواست كه به آن غذا بركت دهد. آنگاه نانها را شكست وبه هريك قطعه نانى داد، همگى خورند وسير شدند.[١]

مؤلف كتاب پس از نقل عبارت فوق مى گويد:«نزول مائده سماوى حقيقتى جز اين نداشت كه خدا از طريق اعجاز به خوراك آنان بركت بخشيد. آنگاه در مقام پاسخ از اعتراضى كه از جانب لجنه ازهر بر اين نظريه شده بود، ياد آور مى شود كه واژه هاى «انزل» و«نزل» در قرآن در مواردى به كار رفته كه هيچ گونه ارتباطى با نزول از عالم غيب نداشته است وحاصل آنكه انزال در اصطلاح قرآن به معنى قضاى الهى، آفريدن، آماده ساختن، بخشش واعطاى بدون سبب عادى ونمو است.

بنابر اين ظاهر قرآن قابل انطباق با آنچه در انجيل متى آمده است مى باشد.

در اينجا ياد آور مى شويم كه در آيات سه قرينه بر خلاف اين نظريه گواهى مى دهند:

١ـ كلمه «انزال» با كلمه «من السّماء» همراه است. هم در سؤال حواريون وهم در درخواست حضرت مسيح از خدا: (أنْ يُنَزِّلَ عَلَيْنا مائِدَةً مِنَ السَّماءِ). ونيز:(أنْزِلْ عَلَيْنا مائِدَةً مِنَ السَّماء).

اين دو جمله حاكى از آن است كه اين مائده كاملاً غيبى بوده است.

٢ـ در اينجا متعلَّق نزول مائده است كه معادل فارسى آن خوان است. يعنى خوانى بفرست كه در آن غذا باشد واين با بركت دادن به چند گرده نان كه در سفره

[١] انجيل متى، اصحاح١٤.