حواريون شاگردان مخصوص حضرت مسيح هستند كه بر جلال او شاهد مى باشند وآنها را درنهايت اقتدار برگزيده وبا روح خود مملو ساخت. تعاليم وخدمات مخصوص خود را به آنها سپرد. بديهى است كه منصب حواريون مسيح به انقضاى حيات خودشان منتهى شده وبه نمايندگان آنها داده نمى شد.

آنان اشخاص عامى وامّى بودند كه از ميان مردم منتخب گشته، بعد از دعوت واعطاى دستور العمل كامل، آقاى مقدس والهى خود را متابعت همى نمودند وهمواره از مشاهده اعمال وافعال او از روح مقدس او شرمسار گشته، متدرجاً حقايق وتعاليم انجيل را درك مى نمودند وپس از قيام خود، آنها را به تمام دنيا مأمور فرمود كه اهل جهان را موعظه واندرز نمايند وايشان را بر اظهار معجزات وخوارق وغيره قدرت بخشيد.

بديهى است كه حواريون در اقتدار واظهار معجزات وخوارق عادات وغيره مساوى بودند وهيچ يك را برترى بر ديگرى نبود وهرگز ايشان مدعى اين معنى نبودند، لكن هيچ يك از ايشان همچو پولس مقتدر وتوانا وكار پرداز نبود.

حواريون به طور تدريج در فهم وادراك رسالت مسيح ترقى نمودند تا موقع افاضه روح بر تمام ايشان.

در كتاب اعمال حواريون وضع انكار لذات وزحمات اين دوازده تن، كه شباهت به مسيح داشتند وافعال ايشان كه بر طبق اراده حضرت اقدس الهى بود