١ـ شمعون پطرس،٢ـ اندرياس،(برادر شمعون) ٣ـ يعقوب، ٤ـيوحنا (برادر يعقوب) ٥ ـ فيـلسيبوس،٦ـ بـرتـونما، ٧ـ لـوقا، ٨ ـ متى،(كه گاهى به او لاوى مى گويند) ٩ـ شمعون غيور، ١٠ـ ليبوس(يهودا)، ١١ـ يعقوب صغير، ١٢ـ يهودا اسخريوطى.[١]

٢ـ چهره حواريون در قرآن

چهره حواريون در قرآن كاملاً الهى است. اصولاً قرآن در سوره صف سرگذشت حواريون را براى اين مطرح مى كند كه در ميان ياران پيامبر جنب وجوشى ايجاد كند وآنان را الگو قرار دهند. چه چهره اى بالاتر از اينكه ياد آور مى شود بر آنان وحى كرديم:(وإذْ أوْحَيْتُ إلَى الحَوارِيّينَ أنْ آمِنُوا بى وَ بِرَسُولي...) (مائده/ ١١١). مسلّماً اين وحى به وسيله فرشته نبوده، بلكه به وسيله الهام در قلب وروح آنان بوده است وتا در انسان طهارت نفسانى وروح پاك نباشد، تجليگاه معرفتهاى الهى نخواهد بود.ملاحظه آيات ديگر نيز بر عظمت مقام آنان گواهى مى دهد.

ولى به هنگام مراجعه به كتب عهدين يك نوع تناقض واختلاف در اين مورد به چشم مى خورد. جمله هاى كوتاهى كه مؤلف قاموس كتاب مقدس گرد آورده،

[١] انجيل متى،باب ١٠،چاپ لندن،١٨٣٧،زير نظر بيبل سوسيتى كرت سيم، وقاموس كتاب مقدس، ص٤١٤،ماده رسول.