در اين آيه خطاب به حواريون است، ولى نتيجه آن همه بنى اسرائيل را شامل است. به دليل اينكه در ذيل آيه علاوه بر بيان وضع حواريون، وضع عموم بنى اسرائيل را روشن مى سازد وآنان را به دو گروه مؤمن وكافر تقسيم مى كند واين گواه بر اين است كه نتيجه خطاب، اختصاص به حواريون نداشته است.

امّا اينكه چرا خطاب را متوجّه حواريون نموده است، شايد به خاطر اين بود كه آنان شايستگى بيشتر براى مخاطب شدن داشتند وحضرت مسيح مى دانست كه آنان به پرسش او پاسخ مثبت خواهند گفت. گذشته از اين موقعيت ممتاز آنان موجب اين بود كه تصميم گيرى آنان براى ديگران الهام بخش باشد.

٢ـ درخواست مائده آسمانى

حواريون نسبت به حضرت مسيح عقيده راسخى داشتند، ولى براى بالا بردن درجه ايمان خود از او درخواست كردند كه از خدا بخواهد براى آنان خوانى از غذا از آسمان فرود آورد. اين معجزه خواهى به آن معنا نيست كه در نبوت مسيح شك وترديد داشتند، بلكه به خاطر كسب يقين بيشتر وتحصيل بالاترين مراتب ايمان بود زيرا انسان هر چه هم به مطلبى مؤمن باشد، باز مايل است آن را در قالب حس ببيند.

ابراهيم خليل ايمان راسخ به معاد وامكان احياى مردگان داشت، مع الوصف از خدا خواست كه اين منظره را مشاهده كند. وقتى خدا به وى گفت:آيا به احياى مردگان ايمان ندارى؟ او در پاسخ گفت:چرا ولى اطمينان بيشترى مى خواهم: