عيسى در پرتو كمالاتى از پيامبران گرديد و خود صاحب كتاب وشريعت شد. حتى در مكتب غيب، تورات وحكمت نيز به او آموخته بودند; چنانكه مى فرمايد: (وَ يُعَلِّمُهُ الكِتابَ وَ الحِكْمَةً وَالتَّوراةَ والإنْجيلَ).ونيز مى فرمايد: (آتانىَ الكِتابَ وَجَعَلَنى نَبِيّاً).

٧ـ از پيامبران اولو العزم

هرگاه پيامبران اولوالعزم را به كسانى تفسير كنيم كه علاوه بر كتاب داراى شريعتى بودند، حضرت مسيح يكى از آنان است; چنانكه مى فرمايد:(شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدّينِ ما وَصّى بهِ نُوحاً وَ الّذى أوحَيْنا إلَيْكَ وَما وَصَّيْنا بهِ إبْراهيمَ وَ مُوسى وَعيسى).

٨ ـ پيامبرى به سوى بنى اسرائيل

در اينكه آيا رسالت مسيح مخصوص بنى اسرائيل بوده يا دايره آن گسترده تر بود، موضوع مستقلى است كه در موقع مناسب در باره آن سخن خواهيم گفت. ولى ظاهر آيات حاكى از قول نخست است; چنانكه مى فرمايد:(وَرَسُولاً إلى بَنى إسْرائيلَ).

گاهى شهادت بر اعمال نيز يكى از ويژگيهاى حضرت مسيح شمرده شده است. نظر به اينكه خدا او را چنين معرفى كرده است:(وَيَوْمَ القِيامَةِ يَكُونُ عَلَيْهِمْ شَهيداً)(نساء/١٥٩).

ولى از آنجا كه شهادت گاهى به سود انسان وگاهى به ضرر اوست وشاهدان بر اعمال از هر ويژگى برخوردارند ودر آيه ياد شده فقط شهادت به بر ضرر (عليه)