آفرينش مسيح مانند آفرينش حضرت يحيى (عليهما السلام) كاملاً معجزه آسا بود; بلكه آفرينش مسيح از آن هم اسرار آميزتر بود. از اين جهت خود مسيح آيتى از آيات الهى شمرده شده است; چنانكه مى فرمايد:(وَلنَجْعَلَهُ آيَةً لِلنّاسِ). وباز مى فرمايد:(لأهَبَ لَكِ غُلاماً زَكيّاً). ومراد از بخشيدن (لأهب) آفرينش اعجاز آميز اوست.

٤ـ سخن گفتن در گهواره

يكى از نشانه هاى آيت بودن او اين است كه در دوران كودكى مانند بزرگسالى سخن مى گفت; چنانكه مى فرمايد:

(وَ يُكَلّمُ النّاسَ فى المَهْدِ وَ كَهلاً).

٥ـ كمالات روحى

قرآن در مقام معرفى كمالات روحى حضرت مسيح، او را با اين تعابير معرفى مى كند:

١ـ (غلاماً زكيّاً)، ٢ـ (مُبارَكاً)، ٣ـ (بَرّاً بوالِدَتى)، ٤ـ (لَمْ يَجْعَلنى جَبّاراً شَقِيّاً)، ٥ـ (ومن الصّالِحينَ)، ٦ـ (وَ اجْتَبَيْناهُمْ)(برگزيدگان)، ٧ـ (وَ أيَّدْناهُ بِرُوحِ القُدُسِ).

خلاصه اين صفات اين است كه او فرد منزه از گناه، وجود با بركت، مهربان به پدر ومادر، متواضع ونرمخوى واز صالحان بود واجتماع اين صفات، نشانه تعالى روحى اوست وبه خاطر همين صفات است كه به مقامات بالاتر رسيد.