بود: عشق به خدا مىورزيد ونتيجه آن لطف الهى نسبت به او بود وعلاقه به مردم داشت و طبعاً مورد محبت مردم بود. به گواه آيه (إنَّ الّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحات سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحمنُ وُدّاً)(مريم/٩٦). آنان كه ايمان آورده وعمل صالح انجام داده اند، براى آنان (در قلوب مردم) محبت قرار مى دهيم.

ز: خداوند به او طهارت وپاكيزگى عطا فرمود(وزكاة). ومقصود اين است كه نفس وى را از هرگونه آلودگى منزّه ساخت. چنانكه موسى در باره كودكى كه توسط مصاحب وى (خضر) به قتل رسيد، گفت:(أقَتَلْتَ نَفْساً زَكِيَّةً بِغَيْرِ نَفْس) (كهف/٧٤).

ومصاحب موسى در پاسخ او گفت:(فَأردْنَا أنْ يُبْدِلَهُما خَيراً مِنْهُ زكاةً وَ أقْرَبُ رُحماً) (كهف/٨١).

همچنين جبرئيل به هنگام بشارت دادن مريم به عيسى گفت:(إنّما أنَا رَسُولُ رَبِّكِ لأهَبَ لَكِ غُلاماً زَكِيّاً)(مريم/١٩).

ج: او انسانى پرهيزگار بود (وكان تقيّاً). مسلّماً نتيجه طهارت نفسانى وديگر مراقبتها اين است كه دارنده آن تقى وپرهيزگار باشد.

ط: مهربان نسبت به پدر ومادر بود (بَرّاً بِوالِدَيْهِ).

ى: گردنكش وبرترى طلب نبود ( لَمْ يَكُنْ جَبّاراً عَصيّاً).

ك: نسبت به پروردگار جهان عصيانگر نبود ( لَمْ يَكُنْ جَبّاراً عَصيّاً).

صفات چهارگانه، يعنى طهارت نفس، مهربانى به پدر ومادر، تواضع وفروتنى واطاعت وانقياد از خدا، همگى در باره مسيح(عليه السلام)نيز آمده است. در باره وصف نخست، آيه اى كه گذشت(مريم/١٩) ودر باره سه صفت اخير، آيه زير متذكر آنهاست.(وَ بَرّاً بِوالِدَتى وَ لَمْ يَجْعَلْنى جَبّاراً شَقيّاً)(مريم/٣٢).

شگفت اينجاست كه درباره هر دو درودهاى مشابه وارد شده است. با اين تفاوت كه فرستنده درود در يحيى خداست ودر مورد مسيح خود اوست. در مورد