١ـ انسان در همه شرايط بايد به رحمت حق اميدوار باشد، حتى در شرايطى كه اسباب طبيعى از كار بيفتد وروزنه اميدى نباشد، باز خدا را قادر وتوانا بر رفع مشكل بداند واز رحمت بيكران الهى محروم نگردد.

٢ـ به تعبير امامان معصوم (عليهم السلام) فرزند براى انسان پشتيبان وياور خوبى است،[١] ولى نه هر فرزندى، بلكه «ذريّه پاك». چنانكه زكريا گاهى مى گفت: (ذرِّيّة طيّبة) وگاهى مى گفت:(وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيّاً). همچنين قرآن درخواست فرزندى را كه مايه نور چشمى پدر ومادر باشد، از اوصاف بندگان برجسته خدا دانسته است; چنانكه مى فرمايد:

(والّذينَ يَقُولُونَ رَبَّنا هَبْ لَنا مِنْ أزْواجِنا وَ ذُرِّيّاتِنا قُرَّةَ أعْيُن وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِينَ إماماً). (فرقان/٧٤)

٣ـ فرزندان پيامبران، مانند فرزندان ديگران ارث مى برند وجهت ندارد كه فرزندان آنان از اين حق طبيعى محروم باشند.

٤ـ انسان نه تنها بايد به فكر فرزندان خود باشد، بلكه بايد به فكر تركه خود نيز باشد كه مبادا پس از او در مورد غير صحيح مصرف شود. ويكى از علل اينكه زكريا خواهان فرزند شد اين بود كه اگر او وارث نزديك نداشت، وارثان ناشايست از تركه او سوء استفاده مى كردند.

٥ـ يبم واميد دو عامل سازنده انسان در زندگى است. بيم تنها يأس آفرين واميد تنها مايه غرور است. در قرآن همان گونه كه بيم از عذاب آمده،بشارت به ثواب نيز آمده است. زيانكار كسى است كه به يكى تكيه كندواز ديگرى چشم بپوشد.

[١] از امام عسكرى (عليه السلام) نقل شده كه فرمود:نعم العضد الولد.