(فَنادَتْهُ المَلائِكَةُ وَ هُوَ قائِمٌ يُصَلّى فِى المِحْرابِ أنَّ اللّهَ يُبَشِّرُكَ بِيَحْيى مُصَدِّقاً بِكَلِمَة مِنَ اللّهِ وَ سَيِّداً وَ حَصُوراً وَ نَبيّاً مِنَ الصّالِحينَ).

ودر آيه ديگر مى فرمايد: (يا زَكَرِيّا إنّا نُبَشِّرُكَ بِغُلام اسْمُهُ يَحْيى لَمْ نَجْعَلْ لَهُ مِنْ قَبْلُ سَمِيّاً).

ودر آيه سوّم مى فرمايد:(فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ وَهَبْنا لَهُ يَحْيى وَ أصْلَحْنا لَهُ زَوْجَهُ).

با اينكه زكريا نسبت به قدرت غيبى خدا اعتقاد كامل داشت ونمونه آن را در مورد مريم مشاهده مى كرد كه غذاى او از غيب مى رسد ولازم بود در مقابل اين بشارت خوشحال شده وسكوت نمايد، ولى او به عنوان كسب اطمينان بيشتر از اين بشارت، وضع پيرى خود وعقيم بودن همسرش را مطرح كرد وگفت:چگونه با فقدان مقتضى من داراى فرزند خواهم بود؟ ما نظير اين را در باره ابراهيم مى خوانيم. او با اينكه به احياى مردگان در روز قيامت ايمان كامل داشت، ولى خواست عملاً مشاهده كند. آنگاه كه خدا فرمود:مگر ايمان ندارى؟گفت:چرا ولى مى خواهم اطمينان بيشترى پيدا كنم.[١]

در اينجا وجه ديگرى نيز هست وآن اينكه انسانى كه در دوره پايانى عمر قرار گرفته، يك مرتبه به او بگويند: تو با اين حالت پيرى وهمين همسر عقيم، داراى

[١] بقره/٢٦٠.