٢ـ خداوند براى رفع اين گرفتارى به او دستور داده بود كه در آبى شستشو كند تا گرفتارى او برطرف شود.جمله (ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هذا مُغْتَسَلٌ بارِدٌ وَشَرابٌ)حاكى از آن است.

٣ـ او سوگندى ياد كرده بود وخدا به او اجازه داد كه سوگند خود را به نحو خاصى جامه عمل بپوشاند وجمله(وَخُذْ بِيَدِكَ ضِغْثاً) حاكى از آن است.

٤ـ گويا خدا اهل او را از او گرفته بود وبعداً خدا آنان را به دو برابر، به او باز گرداند. جمله هاى:(وَ آتَيْناهُ أهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ) و (وَ وَهَبْنا لَهُ أهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ) حاكى از آن است.

اكنون به توضيح هر چهار رويداد مى پردازيم:

در باره حادثه نخست ياد آور مى شويم كه ازاين آيات بيش از اين استفاده نمى شود كه او با گرفتارى وناراحتى سختى روبرو بوده وشايد گرفتارى او يك نوع بيمارى جسمى بوده است، امّا نه بيمارى كه مايه تنفر مردم از او باشد چنانكه در برخى از رواياتى كه بايد آنها را از اسرائيليات دانست، وارد شده است.

بيمارى افراد همه جا نشانه صدور گناه نيست، بلكه گاهى گواه بر تزكيه وشكوفايى كمالات مى باشد; همچنان كه بيمارى ايوب از اين مقوله است. زيرا