نيروى سوّمى كه در اختيار داشت، اين بود كه چشمه مس رابه صورت مذاب در اختيار داشت وشگفت اينجاست كه خدا براى پدرش، آهن را نرم كرد وبراى فرزندش، مس مذاب را مسخّر نمود. حالا اين چه نوع مس مذابى بود كه در اختيار او قرار گرفته بود، در قرآن اشاره اى به آن نشده است، ولى چه بسا ممكن است در سايه آتش فشانى ها منابع مس به صورت مذاب بيرون آمده وسرازير مى شد.

اكنون ببينيم سليمان از اين كارگران در چه مورد واز اين ماده خام چگونه بهره مى گرفت؟ از كارگران درخانه سازى وتزيين آن با نقاشى بهره مى گرفت; چنانكه مى فرمايد:(يَعْمَلُونَ لَهُ ما يَشاءُ مِنْ مَحاريبَ وَتماثيلَ).

از آن ماده خام در ساختن ظروف بزرگ غذا خورى وديگهاى عظيم براى طبخ غذا بهره مى گرفت; چنانكه مى فرمايد: (وَ جِفان كالجَوابِ وقُدور راسيات).

از اين بيان مى توان استفاده كرد كه او از اين نيروها كه در اختيار داشت در جهت مقاصد عمومى استفاده مى كرد. زيرا محاريب، خواه مقصود از آن معابد باشد يا خانه هاى مرتفع، سرانجام كاربرد اجتماعى داشته است ومقصود از تماثيل بر خلاف آنچه مفسّران مى گويند، مجسمه ها نيست، بلكه طبق روايات اهل بيت، نقاشى ومناظر طبيعى بود. چنانكه در روايتى از امام صادق (عليه السلام) آمده است:«به خدا سوگند تماثيل، كه براى سليمان مى ساختند، مجسمه مردان وزنان نبود، بلكه نقاشى درخت وامثال آن بود».[١]

واگر فرض شود كه مقصود از تماثيل، اعم از مجسّم وغير مجسّم ويا جاندار

[١] وسائل الشيعة، ج١٢، باب ٩٤ از ابواب ما يكتسب به ، حديث ١.