مى فرمايد: (وَلِسُليمانَ الرِّيحَ عاصِفةً تَجْرى بِأمْرِهِ إلَى الأرْضِ الّتى بارَكْنا فيها وَ كُنّا بِكُلِّ شَيء عالمينَ). ونيز مى فرمايد:(وَلِسُليمانَ الرِّيحَ غُدُوّها شَهْرٌ وَ رَواحُها شَهرٌ). ونيز مى فرمايد:(فَسَخَّرْنا لَهُ الريحَ تَجْرى بِأمْرِهِ رُخاءً حَيْثُ أصابَ). [١]

مفسران مى گويند: باد، سليمان وهمراهان او را كه بر بساطى مى نشستند حركت مى داد وآنان را از نقطه اى به نقطه ديگر منتقل مى كرد. وهرگز نبايد از اين سخن در شگفت باشيم. اين همان بادى است كه سنگهاى عظيم آسياب را به حركت در آورده ورمز حركت هواپيماها در فضاست. به طور مسلّم بهره گيرى سليمان از باد در حركت خود جنبه كرامت واعجاز داشته ونبايد انتظار داشت كه در آن شرايط طبيعى رعايت شود. به طور مسلّم فشار هوا روى بدن انسان اثر مى گذارد ومانع آنان در برابر فشار چه بوده است؟ پاسخ اين است كه در تمام اين مراحل، اراده نافذ خدا كه مظهر آن اراده سليمان بود، كافى است واگر بنا باشد كه در آن كليه قوانين طبيعى رعايت شود، ديگر معجزه وكرامت نخواهد بود.

نكته قابل توجّه اينكه بايد ديد وسايل نقليه آن روز در ظرف يك روز ويا يك ماه چه مقدار از مسافت را طى مى كردند تا از اين طريق مقدار مسافتى كه سليمان وياران او طى مى كردند وميزان سرعت باد به دست آيد.

مسافت مسافرتهاى تفريحى بسيار ناچيز بود وشايد در يك روز از شش كيلومتر تجاوز نمى كرد. ولى مقصود در آيه مسافرتهاى تجارى ومانند آن است كه غالباً در مناطقى با اسب وقاطر ودر بخش شبه جزيره با شتر انجام مى گرفت. ولى چون محلّ زندگى سليمان شام وفلسطين بود، مناسب با آن محيط زندگى اسب ومانند آن است. تا آنجا كه قراين نشان مى دهد، كاروانها با اين وسايل، روزانه چهار فرسخ مسافت طى مى كردند. يعنى حدود ٢٢كيلومتر ودر يك ماه مى شود ٦٦٠ كيلومتر.(٦٦٠=٣٠ *٢٢) واگر در نيمه اوّل روز همين مقدار راه طى

[١] ترجمه آيات در بخش ترجمه گذشت.