١ـ او از نظر روحى ومعنوى در مرتبه اى بود كه شايسته نزول وحى وكتاب الهى بود و از رسولانى است كه براى او كتابى از جانب خدا نازل شده است. قرآن در دو مورد مى فرمايد:(وَآتَيْنا داوُدَ زَبُوراً) وهم اكنون زبور داود(شايد به صورت دست خورده) در عهد عتيق موجود است وشگفت اينجاست چيزى كه قرآن از زبور در باره سرانجام زمين كه صالحان وارث آن مى شوند نقل مى كند، به همان تعبير در زبور كنونى نيز موجود است. قرآن در اين باره ميفرمايد:

(وَلَقَدْ كَتَبْنا فى الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أنَّ الأرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصّالِحُونَ) (انبياء/١٠٥). «ما در زبور پس از ذكر(تورات يا قرآن) مقرر داشتيم كه بندگان صالح من وارث زمين خواهند شد».

ودر زبور كنونى چنين آمده است: « زيرا متبرّكان وارث زمين خواهند شد، اما معلونان وى منقطع خواهند شد» [١].

٢ـ قرب او به مقام ربوبى به پايه اى رسيده بود كه خواست او مظهر مشيّت الهى بود، همان گونه كه خدا هر چه را بخواهد انجام مى گيرد. داود نيز در محدوده خاصى داراى چنين اراده نافذى بود ومشيّت او از مشيّت الهى سرچشمه مى گرفت. به هنگام بافتن زره از آهن، آهن در دست او مقاومت نمى كرد ومانند موم به هر شكلى مى خواست در مى آمد; چنانكه مى فرمايد:(وَ أَلَنّا لَهُ الحَديدَ).

٣ـ در سايه اين كمال معنوى، طبيعت وپرندگان بااو هماهنگ بودند وهرگاه داود به تسبيح خدا مى پرداخت، آنها نيز با او همآهنگ مى شدند; آنجا كه مى فرمايد: (وَ سَخَّرْنا مَعَ داودَ الجِبالَ يُسَبِّحْنَ وَ الطَّيرَ وَ كُنّا فاعِلينَ).

ودر آيه ديگر فرمود:(إنّا سَخَّرْنَا الجِبالَ مَعَهُ يُسَبِّحْنَ بِالعَشىِّ والإشْراقِ*

[١] مزمور ٣٦ ـ جمله ٢٣.