ديگر كتابها به گونه اى وارد شده است، ولى در آن حقّ وباطل به هم آميخته است وحقّ سخن همان است كه در اينجا آمده است; چنانكه مى فرمايد: (تِلْكَ آياتُ اللّهِ نَتْلُوها عَلَيْكَ بِالحَقِّ وَ إنَّكَ لَمِنَ المُرْسَلينَ).

معنى اينكه قرآن بر تمام كتابهاى آسمانى «مهيمن» است اين است كه در تشخيص حق وباطل بايد همه را بر اين كتاب عرضه داشت; چنانكه مى فرمايد: (وَأنْزَلْنا إلَيْكَ الكِتابَ بِالحَقِّ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَديْهِ مِنَ الكِتابِ وَ مُهَيْمِناً عَلَيْهِ)(مائده/٤٨).

از مراجعه به كتاب «سموئيل» مى توان به نكته آوردن لفظ «بالحق» پى برد. در آن جا آمده است:

«شاوول»(طالوت)بن قيس از سبط بنيامين كه خوش اندام وخوش منظر بود، در مدّت سلطنت خود با عمالقه وفلسطينيان جنگيد وبر آنان غلبه كرد، امّا نخوت وغرور او را از راه حق دور ساخت وبا داود بناى عداوت ودشمنى گذاشت وخداوند از او اعراض كرد. شاوول به وسيله زنى كه مدعى تسخير ارواح بود، از روح «سموئيل» (پيامبر آن زمان) مدد خواست. به او گفته شد كه مغلوب فلسطينيان خواهد شد وسلطنت از دودمانش بيرون خواهد رفت. روز ديگر در جنگ با فلسطينيان منهزم گرديد. سه پسرش كشته شدند وخودش زخم برداشت ونزديك بود اسير شود. شمشير خود را كشيد وبر آن افتاد ومرد.[١]

شخصى كه قرآن او را با جمله (وَزادَهُ بَسْطَةً فى العِلْمِ وَ الجِسْم) توصيف مى كند وفرماندهى كه داراى ولايت بوده وزيردستان را با صبر بر عطش مى آزمايد، نمى تواند داراى چنين سرنوشتى باشد. از مقايسه قرآن در اين مورد با كتاب سموئيل عهد قديم، مى توان «ميهمن» بودن قرآن را لمس كرد.

[١] اعلام قرآن/٤٠٣.