در اين هنگام طالوت اكثريت را از ادامه مسير باز داشت تا جمع قليلى به نبرد بپردازد. در مسير راه همين گروه آزمون داده نيز زمزمه ناتوانى سرداده وگفتند: با اين ارتش كم چگونه مى توان با دشمن فراوان مبارزه كرد؟ در ميان آنان گروه خالصى بودند كه همگى به لطف الهى اعتماد كامل داشتند. آنان رو به معترضان كردند وگفتند: فزونى وكاستى جمعيت مايه پيروزى وشكست نيست، به گواه اينكه در تاريخ بشريت گاهى جمعيتهاى كم بر اثر فرماندهى لايق وفرمانبرهاى با ايمان، بر گروه كثيرى پيروز شدند. خداوند مجموع اين حقايق را در اين آيه چنين مى فرمايد:

(فَلَمّا فَصَلَ طالُوتُ بِالجُنُودِ قالَ إنَّ اللّهَ مُبْتَلِيكُمْ بِنَهَر فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنّى وَ مَنْ لَمْ يَطْعَمْهُ فَإنَّهُ مِنّى إلاّ مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِيَدِهِ فَشَرِبُوا مِنْهُ إلاّ قَليلاً مِنْهُمْ فَلَمّا جاوَزَهُ هُوَ وَالّذينَ آمَنُوا مَعَهُ قالُوا لاطاقَةَ لَنَا اليَوْمَ بِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ قالَ الّذينَ يَظُنُّونَ أنَّهُمْ مُلاقُوا اللّهِ كَمْ مِنْ فِئَة قَليلَة غَلَبَتْ فِئةً كَثيرَةً بِإذْنِ اللّهِ وَ اللّهُ مَعَ الصّابِرينَ).(بقره/٢٤٩)

نبرد ميان دو گروه آغاز شد، شعار مردان با ايمان اين بود كه خدايا به ما صبر عنايت فرما وگامهاى ما را در ميدان نبرد استوار گردان وبر گروه كافر غالب ساز; چنانكه مى فرمايد:(وَلَمّا بَرَزُوا لِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ قالُوا رَبَّنا أفْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً وَ ثَبِّتْ أقْدامَنا وَانْصُرْنا عَلَى القَوْمِ الكافِرينَ)(بقره/٢٥٠).

درست است كه عنايات الهى پشتوانه افراد با ايمان است، ولى مشروط به اينكه آنان از مواهب الهى بهره بگيرند. از اين جهت بايد مؤمنان آنچه در اختيار دارند، در راه خدا بذل كنند وبه همين سبب اين گروه بر دشمن پيروز شدند.

خداوند در آيه بعد نام يكى از فرماندهان طالوت را مى برد كه شخصاً جالوت را كشت ومقدمات شكست همگان را فراهم آورد. او شخصى بود به نام داود از خاندان بنى اسرائيل وبه خاطر همين شجاعت، بعدها به او فرمانروايى ونبوت وعلم