منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٤

جهان با ارواح سعيد يا پليد ارتباط بر قرار كرده وسخن بگويند ونظير اين مطلب در مورد صالح كه با قوم خود پس از نابودى آنها سخن گفت، گذشت.[١]

نكته ها وعبرتها

از سرگذشت شعيب وقوم او اين نكات را مى آموزيم:

١ـ قوم شعيب هر چند بت پرست بودند، ولى فشار تبليغ او در باره انحرافات مالى آنان بود كه ميان حلال وحرام فرقى نمى گذاشتند. اين نشان مى دهد كه مبارزه با انحراف مالى كه موجب گسترش عدل ومبارزه با ظلم است، يكى از اهداف عالى پيامبران الهى است; چنانكه مى گويد:(لَقَدْ أرْسَلْنا رُسُلَنَا بِالبَيِّناتِ وَ أنْزَلْنا مَعَهُمُ الكِتابَ وَ المِيزانَ لِيَقُومَ النّاسُ بِالقِسْطِ)(حديد/٢٥) .«ما پيامبران خود را با دلايل برانگيختيم وهمراه آنان كتاب وميزان فرو فرستاديم تا مردم بر پايه عدل زندگى كنند.»

٢ـ گروهى از مردم روابط قومى واجتماعى را بر ارزشهاى الهى برترى مى بخشند، وبه يك معنى ضد ارزش را ارزش مى دانند; چنانكه قوم شعيب به او مى گفتند:(وَ لَولا رَهْطُكَ لَرَجَمْناكَ). واو نيز در پاسخ خود گفت: (أَرَهْطى أَعَزُّ عَلَيْكُمْ مِنَ اللّهِ).

٣ـ مصلحان الهى پيوسته در گفتار ورفتار همسو بودند وشعيب نيز به اين نكته اشاره كرده مى گويد:(ما أُريد أن أُخالِفَكُمْ إلى ما أنْهاكُمْ عَنْهُ).