امام صادق»(عليه السلام) پس از نقل اين حديث از پيامبر چنين مى فرمايد: «وذلك انّه يذِلّ بعمله دينَ اللّه ويقتدى به أهلُ عداوة اللّه»[١]: «اين فرد با عمل خود دين خدا را ذليل كرده و دشمنان خدا به او اقتدا مى كنند».

از اين جهت مى بينيم گروه مبارز در پاسخ اعتراض گروه بى تفاوت مى گويند:ما در پيشگاه خدا وظيفه اى داريم وبايد آن را انجام دهيم تا نزد خدا معذور باشيم: (وَ إذْ قالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْماً اللّهُ مُهْلِكُهُمْ أوْ مُعَذِّبُهُمْ عذاباً شَديداً قالُوا مَعْذِرةً إلى رَبِّكُمْ وَ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ).(اعراف/١٦٤)

از ذيل آيه استفاده مى شود كه هنوز زمينه هاى اصلاح موجود بود واميد آنكه آنان به راه راست برگردند وجود داشت.

اين گروه خيره سر، بر اين عمل تداوم بخشيدند وعملاً تذكرات گروه آمر به معروف راناديده گرفتند. خداوند مى فرمايد: «گروه ناهى از منكر را نجات داديم وافراد ستمگر را گرفتار عذاب سخت كرديم».

از اينكه همه آنان را به دو گروه تقسيم مى كند ونجات را از آن گروه ناهى از منكر مى داند، مى توان نتيجه گرفت كه گروه بى تفاوت نيز مانند گروه مرتكب گناه دچار عذاب گرديدند:(فَلَمّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بهِ أَنْجَيْنَا الّذينَ يَنْهَونَ عَنِ السُّوءِ وَ أَخَذْنَا الّذينَ ظَلَمُوا بِعَذاب بَئيس بِمَا كانُوا يَفْسُقُونَ).(اعراف/١٦٥)

در آيه بعد كيفيت عذاب آنان را بيان كرده ومى فرمايد:«آنگاه كه آنان تمرّد كردند، مشيت الهى بر آن تعلّق گرفت كه آنان به صورت ميمونهاى مطرود در آيند»: (فَلَمّا عَتَوا عَمّا نُهُوا عَنْهُ قُلْنا لَهُمْ كُونُوا قِرَدَةً خاسِئينَ). (اعراف/١٦٦)

از برخى گزارشها استفاده مى شود كه زندگى گروه ناهى از منكر از آن دوگروه

[١] وسائل الشيعة، ج١١،باب ٤ از ابواب امر به معروف، روايت ١.