١١ـ (مردم شهر سه گروه شدند: گروه عصيانگر، گروه بى تفاوت وگروه بيم دهنده.) گروه دوّم به گروه سوّم گفتند:چرا افرادى را كه خدامى خواهد نابود كند يا با عذاب سخت معذّب سازد، نصيحت مى كنيد؟ گروه سوّم در پاسخ گفتند: براى آنكه در پيشگاه خدا عذرى داشته باشيم وشايد آنان پرهيزگار شوند.

١٢ـ آنگاه كه تذكراتى را كه به آنان داده شده بود فراموش كردند، كسانى را كه از بديها باز مى داشتند نجات داديم وافرادى را كه ستم مى كردند در برابر سركشى آنان به عذاب سخت معذّب نموديم.

١٣ـ آنگاه كه از آنچه نهى شده بود سرپيچى كردند، به آنان گفته شد:ميمونهاى مطرود باشيد.

تفسير موضوعى آيات

مورخان گفته اند كه موسى وپيش از او هارون، در «تيه» در گذشتند[١] وفتح «بيت المقدس» بعدها به وسيله «يوشع بن نون» انجام گرفت. مشيّت الهى بر اين تعلّق گرفته بود كه بنى اسرائيل چهل سال از ورود به بيت المقدّس محروم شوند. آنگاه كه چهل سال به پايان رسيد، خداوند به يوشع وحى كرد كه به سوى بيت المقدس برود وشهر را فتح كند. اين در حالى است كه نسل قديم در گذشته ونسل جديد روى كار آمده بود. اگر اين بخش از تاريخ صحيح باشد، بايد بگوييم لجاجتهايى كه همين گروه در عصر نبوت يوشع انجام داده اند، لجاجت ارثى بود كه با وجود بنى اسرائيل خميره شده بود.

ولى احتمال دارد همه آنچه در اين آيات آمده، در زمان خود موسى بن عمران

[١] ابن اثير:الكامل١/١٩٨ ط دار صادر.