درست است كه خداوند در آيه ١٥٣ سوره اعراف، پذيرش توبه را نويد مى دهد ومى گويد:خداوند توبه افراد گنهكار را مى پذيرد، ولى توبه مراحلى دارد. دربرخى از مراحل، با پذيرش توبه كيفر دنيوى حذف نمى شود.

اشكال اين وجه اين است كه از نظر ظاهر آيه، مورد خطاب پرستشگران گوساله است وآنها بايد خويشتن را بكشند. در اين صورت چگونه مى توان گفت مقصود اين است كه افراد مبرا از پرستش، پرستشگران را كه توبه كرده اند بكشند؟ دقّت در خطاب آيه كه روى سخن با آن گروه مرتد وخطاب كشتن متوجه آنهاست، اين وجه را دور از صواب جلوه مى دهد.

٢ـ گروه مؤمن آن گروه راكه به پرستش گوساله اصرار مىورزيدند وهنوز از آن دست نكشيده بودند، بكشند. اشكالى كه متوجه نظريه نخست بود، متوجّه اين نظر نيز هست. زيرا ياد آور شديم كه خطاب، متوجه پرستندگان گوساله است. چه جمله اى روشن تر از اينكه مى گويد: (إنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أنْفُسَكُمْ باتّخاذِكُمُ العِجْلَ فَتُوبُوا إلى بارِئِكُمْ فاقْتُلُوا أنْفُسَكُمْ...) بنابر اين كشنده بايد از همين گروه پرستشگر باشد، نه گروه مؤمن وپيراسته از پرستش بت.

گذشته از اين از آيه١٤٩ سوره اعراف استفاده مى شود كه همه منحرفان پس از آمدن موسى، از عبادت «عجل» دست كشيدند; چنانكه مى فرمايد:(وَ لَمّا سُقِطَ فى أيدِيهِمْ وَ رأَوْا أنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوا قالُوا لَئِنْ لَمْ يَرْحَمْنا رَبُّنا وَيَغْفِرْ لَنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الخاسِرينَ)(اعراف/١٤٩).«هنگامى كه حقشان كف دستشان نهاده شد وديدند كه گمراه شده اند، گفتند: اگر پروردگار ما رحم نكند وما را نبخشد، ما از زيانكاران خواهيم بود». در اين صورت چگونه مى توانيم بگوييم مقتولها، همان افراد پرستش