كه بگويى:«چرا ميان بنى اسرائيل تفرقه افكندى وملاحظه گفتار مرا نكردى» :(قالَ يَا ابْنَ أُمَّ لاَتَأخُذْ بِلِحْيَتى وَ لابِرَأْسى إِنّى خَشِيتُ أنْ تَقُولَ فَرَّقْتَ بَيْنَ بَنى إسرائيلَ وَ لَمْ تَرْقُبْ قَوْلى).(طه/٩٤)

ودر سوره اعراف سخن هارون را چنين بيان مى كند:«بنى اسرائيل در غياب تو مرا ناتوان شمردند ونزديك بود مرا بكشند. با اين كارت دشمنان مرا شاد مكن ومرا در شمار ستمگران قرار مده»:(قالَ ابنَ أُمَّ إنَّ القَوْمَ اسْتَضْعَفُونى وَ كادُوا يَقْتُلُونَنى فلاتُشْمِتْ بيَ الأعْداءَ وَ لاتَجْعَلْنى مَعَ القَوْمِ الظّالِمينَ)(اعراف/١٥٠).

سخنان عاطفى ومحبت آميز هارون از خشم موسى كاست. ازاين جهت براى خود وبرادرش از خدا طلب مغفرت كرد واز خدا خواست كه آنان را در رحمت خود وارد سازد:(قالَ رَبِّ اغْفِرْ لِى وَ لأخى وَ أَدْخِلْنا فى رَحْمَتِكَ وَأَنْتَ أرْحَمُ الرّاحِمينَ)(اعراف/١٥١).

در اين شرايط بود كه با روى باز با برادر سخن گفت والواح را از روى زمين برداشت; الواحى كه مايه هاى هدايت ورحمت در آن فراوان بود; چنانكه مى فرمايد:(وَلَمّا سَكَتَ عَنْ مُوسَى الغَضَبُ أَخَذَ الأَلْواحَ وَ فى نُسْخَتِها هُدًى وَرَحْمَةٌ لِلّذينَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُونَ)(اعراف/١٥٤).

گفتگوى موسى با سامرى

در آغاز سخن ياد آور شديم كه اطراف اين جريان را مثلثى تشكيل مى داد كه دو ضلع آن بنى اسرائيل وجانشين او هارون بود وضلع سوّم آن جنايتكارى به نام «سامرى» بود كه با ساختن گوساله آنان را از طريق توحيد منحرف كرد. موسى پس از فراغت از دو ضلع نخست، رو به سامرى كرد وگفت:چه كارى راانجام دادى: (قالَ فَما خَطْبُكَ يا سامِرىُّ) ؟ او در پاسخ چنين گفت:(قالَ بَصُرْتُ بِما لَمْ يَبْصُرُوا بِهِ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِنْ أثَرِ الرَّسُولِ فَنَبَذْتُها وَ كَذلِكَ سَوَّلَتْ لى نَفْسى):«ديدم آنچه را