٩ـ سرانجام به اين نكته مى رسد كه اين خدايان دروغين شما نه دراين جهان دعوتى دارند ونه در آخرت قدرتى واگر اينها مقام ربوبى داشتند، شايسته بود گروهى را اعزام نمايند تا مردم را به سوى آنها دعوت نمايند. چنانكه مى گويد: (لا جَرَمَ أنّ ما تَدْعُونَنى إلَيْهِ لَيْسَ لهُ دَعْوَةٌ فى الدُّنيا ولا فِى الآخِرَةِ ) .

١٠ـ تبليغات نرم وخردمندانه، خشم فرعون را برانگيخت وممكن بود كه از طرف او محكوم به اعدام شود وشايد مقدمات آن نيز فراهم گشت. خداوند ياد آور مى شود كه ما او را از شرّ نقشه هاى آنان حفظ كرديم: (فَوَقاهُ اللّهُ سَيّئاتِ ما مَكَروا).

١١ـ فرعون پس از شنيدن برخى از اين سخنان همان حالت كبر وخودخواهى خود را اظهار كرد وگفت:حق همان است كه من مى گويم:(ما أريكُمُ إلاّ ما أرى ) واين طبيعت استبداد وخود خواهى است.

ك ـ آخرين اتمام حجّت

آفريدگار مهربان با همه بندگان خود از طريق رأفت ومهربانى رفتار مى كند. حتى به انسان ستمگر وجبارى مانند فرعون سالها مهلت مى دهد كه شايد به راه راست هدايت شود وبا وسايل گوناگون، زمينه هاى بازگشت او را فراهم مى سازد، امّا انسان خود خواه بر عناد ولجاجت خود اصرار مىورزد.

خدا حجت را بر فرعون تمام كرد. موسى را با دلايل روشن براى هدايت او فرو فرستاد. در مقام مناظره همه راهها را به روى او بست. در اين مورد آخرين سيلى باقى مانده كه شايد او را از اين خواب گران بيدار سازد، نزول انواع بلاها وگرفتاريها بود. اينك آيات بخش:

١ـ (وَ ما نُرِيهِمْ مِنْ آيَة إلاّ هِىَ أَكْبَرُ مِنْ أُخْتِها وَ أَخَذْناهُمْ بِالعَذابِ لَعلَّهُمْ يَرْجِعُونَ) .

٢ـ ( وَ قالُوا يا أيُّهَ السّاحِرُ ادْعُ لَنا رَبَّكَ بِما عَهِدَ عِنْدَكَ إنَّنا لَمُهْتَدُونَ) .