(وَضَرَبَ اللّهُ مَثَلاً لِلّذينَ آمَنُوا امْرَأَتَ فِرْعَونَ إذْ قالَتْ رَبِّ ابْنِ لى عِنْدَكَ بَيْتاً فى الجَنَّةِ وَ نَجِّنى مِنْ فِرْعَونَ وَ عَمَلِهِ وَ نَجِّنى مِنَ القَومِ الظَّالِمينَ)(تحريم/١١).

«خداوند براى افراد با ايمان وضع همسر فرعون را توصيف مى كند، آنگاه كه گفت:خداوندا! براى من نزد خود در بهشت خانه بساز ومرا از فرعون وكردار او رهايى بخش واز گروه ستمگر نجات ده».

براى هيچ نظامى چيزى نگران كننده تر از اين نيست كه دشمن در درون او نفوذ كند. نزديكترين فرد به فرعون، همسر او بود و او در برابر دلايل روشن موسى به آيين وى گرويد وبر ضد شوهر خود تظاهر مى كرد واگر اين كار ادامه پيدا مى كرد، طبعاً زنان ديگر در بار را نيز به دنبال خود مى آورد. از اين جهت فرعون سختترين مجازات را در باره او انجام داد.

مفسّران مى گويند:همسر فرعون به نام «آسيه» دختر مزاحم، آنگاه كه پيروزى موسى را بر ساحران فرعون ديد، به موسى ايمان آورد. علاقه فرعون به همسر، او را از مجازات باز نداشت و سرانجام فرعون او را به چهار ميخ كشيد. دو دست وپاى او را به نقطه اى ميخكوب كرد ودر ميان آفتاب نگاه داشت ودستور داد سنگ بزرگى را بر سر او بيفكنند. در اين لحظه بود كه اين زن با ايمان به مناجات پرداخت وگفت:پروردگارا براى من در نزد خود در بهشت خانه اى بساز ومرا از اين گروه ستمگر نجات بده.

از نقل اين سرگذشت نكته ديگرى نيز به دست مى آيد وآن اينكه قرآن در ارائه الگوها ، چه الگوهاى نيك وچه الگوهاى بد، به طرح بارزترين آنها دست مى زند. در كنار همين آسيه، از مريم دختر عمران سخن مى گويدوهر دو را به عنوان دو بانوى بزرگ معرفى مى كند; چنانكه در مقابل آنان از دوزن بد كه در خانه دو مرد نيك