١ـ به آيين موسى جز گروهى از قوم موسى[١] ايمان نياوردند در حالى كه آنان از فرعون واشراف قوم خود مى ترسيدند كه آنان را از آيين موسى باز دارند. بحق فرعون در روى زمين كبر ورزيد و از افراد مسرف ومتجاوز از حق بود.

٢ـ موسى به قوم خود چنين گفت:اى قوم من اگر به خدا ايمان داريد، بر او توكل كنيد اگر بحق مسلمانيد.

٣ـ آنان در پاسخ گفتند:ما به خداى خود توكل كرديم، خدايا ما را مايه امتحان ستمگران قرار مده.

٤ـ وبه رحمت خود ما را از دست كافران نجات ده.

٥ـ به موسى وبرادرش وحى كرديم كه براى قوم خود در مصر خانه هايى را برابر يكديگر برگزينيد ونماز را بر پاى داريد ومؤمنان را(به نجات از فرعون وقوم ستمگر او) بشارت ده.

٦ـ موسى به قوم خود گفت:ازخدا كمك بخواهيد وشكيبا باشيد، زمين از آن خداست واو به هر يك از بندگان خود كه بخواهد واگذار مى كند وسرانجام (پيروزى) از آن پرهيزگاران است.

[١] متن آيه چنين است:(فَما آمن لموسى إلاّ ذرية من قومه على خوف من فرعون وملإهم) مفسران در مرجع ضمير «قومه» اختلاف نظر دارند كه آيا ضمير به موسى بر مى گردد يا به فرعون. ما در ترجمه ترجيح داديم كه به موسى برگردد. نتيجه اين مى شود كه خود بنى اسرائيل نيز دو گروه بودند: گروه مستضعف كه به او ايمان آورده، ولى اشراف بنى اسرائيل به مرور زمان تحت تأثير روابط خود با فرعون قرار گرفته از او جانبدارى مى كردند واز اين جهت گروه مؤمن از ذريّه موسى از دو نفر مى ترسيدند: يكى فرعون وديگرى اشراف قوم خود; چنانكه مى گويد: (ملإهم) .برخى نظر داده اند كه ضمير به فرعون بر مى گردد ومقصود اين است كه گروهى از قوم فرعون به وى ايمان آوردند.