پيامبران گرامى همگى در يك رشته از اصول مشترك بوده اند. چيزى كه هست هر كدام بر اساس خصوصيات قوم خود بر امر ويا امورى تأكيد مىورزيدند. از آيات فوق استفاده مى شود كه شعيب بر روى چهار مطلب تأكيد داشت:

١ـ يكتا پرستى.

٢ـ دعوت به عدل و قسط در معاملات.

٣ـ خود دارى از فساد در زمين.

٤ـ اجتناب از سدّ طريق مؤمنان.

از مجموع آيات استفاده مى شود كه آنان انحرافات مشترك با اقوام ديگر وانحراف مخصوص به خود داشتند. انحراف مشترك همان بت پرستى بود، ولى انحراف مخصوص آنان كم فروشى وتجاوز به اموال مردم وتهديد كسانى بودند كه به شعيب ايمان آورده بودند، علاوه بر فساد در روى زمين كه بيان خواهيم نمود.

اينك آيات مربوط به هر قسمت را به طور جداگانه ياد آور مى شويم:

١ـ انحراف در توحيد:(يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللّهَ ما لَكُمْ مِنْ إله غَيْرُهُ ) (اعراف/