فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٠ - نظريه ٢٠ دانشمند اسلامى در باره ابن تيميه

مى آوريم :

«منبر مسجد اموى كه گردن مى كشيد، دربرابر محدثى مانند سبكى آنگاه كه روى آن قرار گرفت، خضوع كرده وى حافظ ترين مشا يخ عصر در حديث وسخنورترين وداورترين آنهاست»[١] وى كتاب مستقلى به عنوان رد برانديشه هاى ابن تيميه نوشت، درآن به كليه شبهات اوپيرامون مسافرت براى زيارت پيامبر، وزيارت قبر اوپاسخ گفته وآن را « شفاء السقام » ناميد. اين رساله به سال ١٣١٨، در مصر چاپ شدهاست،وى علاوه براين كتاب، كتاب ديگرى به نام « الدرّة المضيئة» نوشته و در آغاز آن چنين مى گويد : ابن تيميه دراصول عقايد، بدعتها نها د، واستوانه هاى اسلام واركان آن را شكست او مدتها درپوشش پيروى از كتاب وسنت، وتظاهر به دعوت به حق ، زيست ناگهان نقاب كنار رفت ، پيروى از كتاب وسنت به بدعت گذارى ودورى از مسلمانان تبديل شد.

٧ـ محمد بن شاكر كتبى م /٧٦٤

محمد بن شاكر كتبى مؤلف « فوات الوفيات » كه آن را به عنوان « ذيل » كتاب وفيات الأعيان ابن خلكان نوشته است، مى گويد : ابن تيميه كتابى پيرامون فضائل معاويه نوشته وفتوى داده است كه لعن بر يزيد جائز نيست [٢].

٨ـ ابو محمد يافعى م /٧٦٨

ابو محمد عبداللّه بن اسعد مورخ، معروف به يافعى نويسنده كتاب «مرآة الجنان » درترجمه ابن تيميه مينويسد : ابن تيميه به خاطر مسائل فكرى خاصى،