فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٩٩ - در پرتو ضابطه قرآنى، تكريم را از پرستش جدا سازيم

ودر آيات گذشته، لفظ (مِنْ دُونِنَا) يا (مِنْ دون اللّه) را به كار مى برد و ياد آور ميشود:كيست كه بدون استمداد از خدا،كسى را كمك كند.

نتيجه اينكه عنصر مقوم ولازم در عبادت،وجود چنين اعتقادى در پرستشگر است و وجود اين عنصر به عمل،رنگ عبادت مى بخشد ومنهاى آن،نام عبادت نخواهد داشت.

آرى گاهى افراد از باب مبالغه به افرادى كه نسبت به كارى ويا به شخصى و يا مقامى علاقه اكيدى دارند،كلمه پرستش به كار مى برند ومى گويند: مقام پرست،پول پرست،شهوت پرست،دنيا پرست،واين اصطلاح نوعى استعاره است كه مجوز آن اين است كه فكر مى كنند: اين موضوعات براى آنان سعادت بخش بوده و سرنوشت زندگى وسعادت آنها در گروه اينهاست.

شما با توجه به اين تعريف واصل ميتوانيد بر بسيارى از مسائل مورد اختلاف ميان وهابيان ومسلمانان خاتمه بخشيد وداورى كنيد كه آيا قسمتى از اعمال وكارهاى موحدان كه از نظر وهابيان «شرك » و پرستش مرده است،واقعاً عبادت است يا نام ديگرى دارد،وبراى اينكه ازاين بحث گسترده،نتايج درخشان و روشنى بگيريم،اين ضابطه را بر موارد اختلاف تطبيق و ميان آنها داورى مى كنيم.

در پرتو ضابطه قرآنى در موارد اختلاف داورى كنيم

بررسى عقيده موحدان به هنگام پرستش خداى واقعى وعقيده مشركان به هنگام پرستش خدايان پندارى، اين مطلب راـ روشن كرد كه،گروه مشرك بسان موحد به هنگام عبادت،در باره معبودهاى خود،اعتقاد خاصى داشتند وآنها را خداى جهان ويا كار گردان عالم آفرينش ويا لااقل،سر رشته دار سرنوشت انسانها