فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٩٧ - اعتقاد به الوهيت و ربوبيت عنصر مقوم عبادت است

چنين خضوعى ولو به صورت كم رنگ وكم سو،عبادت مى باشد،ولى خضوع و فروتنى هر چند به عاليترين حد برسد اگر از چنين عقيده اى سرچشمه نگيرد،تعظيم و تكريم است،نه عبادت و پرستش.واگر بخواهيم اين بيان را در يك قالب عربى تعريف كنيم،ناچاريم چنين بگوييم:

«الْعِبادةُ خضوعٌ أَمَامَ مَنْ نَعْتَبِرُهُ إلَهاً أوربّاً أو مصدراً للأعمال الإلهيّةِ»

عبادت فروتنى در برابر كسى است كه او را خدا (اعم از واقعى وپندارى ) يا پروردگار وكار گردان جهان ( همه ويا بخشى از آن ) ويا عهده دار كارهاى خدايى بدانيم.»

در اينجا بايد كارهاى الهى به صورت صحيح روشن شود،وآن اينست كه «فعل الهى، كارى است كه از او سر چشمه مى گيرد»، واو در انجام كار از هيچ مقامى استمداد نمى كند،واگر هم براى انجام كارى اسبابى بر مى انگيزد،درآن استقلال دارد،مسأله استقلال،به معنى پيراستگى از برانگيختن اسباب ووسائل نيست.استقلال اين است كه فاعل در كارخود ( به هرشكلى صورت بگيرد )،نيازى به هيچ موجودى ندارد،خواه كار را بدون اسباب در جهان ايجاد كند،مثلاً عصا را ناگهان به اژدها تبديل كند ويا كارها را با برانگيختن اسباب طبيعى صورت بخشد. براى روشن شدن مطلب مثالى را مى آوريم:

قرآن،احيا و اماته را فعل خدا مى داند ومى فرمايد: