فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٣٦ - تأويل حديث از جانب وهّابيان

نشانه توسل به قداست وكرامت فرد است، زيرا ذات بدون فضيلت، نمى تواند وسيله قرار گيرد)الفاظ حديث را يكى پس از ديگرى نقل مى كنيم:

١ـ«أسألك بنبيِّكَ»

٢ـ «أتوجَّهُ إليكَ بنبيِّكَ »

٣ـ «نبيُّك نبيُّ الرَّحمةِ»

٤ـ يا محمّد إنّي « أتوجّّه بك إلى ربّي»

با توجه به اين الفاظ مرتب وهماهنگ كه همگى اشاره به شحص پيامبر با توجه به مقام وموقعيت وى نزد خدا هستند، بايد گفت : پيامبربه اين مرد بيمار تعليم داد كه در دعاى خود، پيامبر را وسيله قرا ردهد، يعنى ذات پيامبر، ذاتى كه رمز كرامت و فضيلت وقداست واحترام است .

با توجه به اين جهات، نمى توان در دلالت حديث خدشه كرد.

تأويل حديث از جانب وهابيان

گروهى كه گرفتار پيشداورى هستند وهمواره ميخواهندعقايد خود را اثبات كنند، از تأويل روشنترين آيات وروايات ناگزير هستند . شما اين حديث را به هركس كه كمترين آشنايى با زبان عربى دارد، بدهيد وحقيقت را از او بپرسيد مى گويد : پيامبر به اين مرد دستور داد كه در دعاى خود به پيامبر توسل جويد.

ولى از روزى كه ابن تيميه، مسأله توسل رامطرح كرد، را ه تشكيك در دلالت حديث را باز كرده و هم اكنون، وهابيان همان راه را مى پيمايند، وهيچ انگيزهاى براى تشكيك در دلالت، جزپيشداورى نيست .

ابن تيميه مى گويد : برخى از مردم مى گويند كه اين حديث دلالت دارد كه