فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٢٢ - اصل اسلامى و صورتهاى مختلف اجراى آن

دهد.برگزارى جشنها ى زاد روز امامان معصوم وبرگزارى مجالس سوگوارى در روزهاى وفات وشهادت،از جلوه هاى اين مهر ومحبت است.آرى ما هرگز مدعى آن نيستيم كه برگزارى مراسم جشن و سوگوارى، تجليگاه منحصر اين فريضه قرآنى وحديثى است بلكه مدعى آن هستيم كه يكى ازتجليگاهها ست .

بنا براين،كارى كه مسلمانان قريب به ده قرن ( تا آنجا كه تاريخ نشان ميدهد) انجام داده اند و پيوسته اين ايام وليالى را گرامى مى دارند،كارى جز تجسم وتحقق بخشيدن به اين اصل نيست .

يكى از چيزهاى مكروه ونا پسند نزد وهّابيان، فرستادن صلوات بر پيامبر گرامى، قبل از اذان و يا پس از آن ويا به هنگام شنيدن نام مقدس آن حضرت ازمؤذن است.تا آنجا كه محمّد بن عبدالوهاب،مؤذنى را به جرم اينكه بدعت گذار است و بر بدعت خود اصرار مىورزد; كشت.اين مؤذن تنها جرمش اين بود كه پس از آوردن نام پيامبر صلوات مى فرستاد. او راه شهادت در پيش گرفت . زيرا تنها ميخواست به اين آيه جامه عمل بپوشد :

(إِنَّ اللّهَ وَمَلائِكَتُهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يَا اَيُّهَا الَّذيِنَ آمَنُوا صَلُّواعَلَيْهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِيماً)( احزاب /٥٦).

«خدا وفرشتگانش بر پيامبر درود مى فرستند.اى مؤمنان بر او صلوات ودرود فرستيد»

هرگز دراين آيه قيدى براى فرستادن صلوات، ازنظر زمان ومكان،بيان نشده است.

ازاين بيان،روشن مى شود كه بناى بر قبور وتنظيف مشاهد واهداى پاكترين اموال به مراقد انبياء واولياء كارى جز تحقق بخشيدن به حب، وانگيزه اى جز اظهار