فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٢٠ - اصل اسلامى و صورتهاى مختلف اجراى آن

الْغالِبُونَ)(مائده/٥٦)

«هركس خدا وپيامبر ومؤمنان را دوست بدارد، پس حزب خدا پيروز است »

٢ـ (فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وعَزَّرُوهُ ونَصَرُوهُ وَ اتَّبَعُوا الُّنُورَ الَّذي ُاُنْزِلَ مَعَهُ اُوْلئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ)(اعراف/١٥٧)

«وآنانكه به او ايمان آوردند واورا گرامى داشتند ويارى كردند وازنورى كه براو نازل شده پيروى نمودند،رستگارانند»

شاهد گفتار، كلمه (عَزَّرُوهُ) است كه به معنى تكريم و گراميداشت پيامبراست نه كمك كردن به او،زيرا مسأله كمك كردن در جمله (وَنَصَرُوهُ) آمدهاست.

در برخى از آيات ياد آور مى شود كه بايد علاقه به خدا و پيامبر و جهاد در راه خدا، بيش از علاقه انسان به پدران و فرزندان وبرادران وهمسران و ثروتهاى انباشته وتجارتى كه ازكساد آن مى ترسد و خانه هايى كه به آن علاقه دارد، باشد[١].

دركلمات پيامبر گرامى،مسأله حب نبى ودوست داشتن او فزون از حد واردشده كه ما به نقل اندكى از بسيار،اكتفاء مى كنيم :

١ـ«لا يؤمن أحدكم حتّى أكون احب إليه من ولده ووالده والناس أجمعين»[٢].

«هيچيك از شما نمى تواند ادعاى ايمان كند، مگر اينكه من در نظر او محبوبتر از فرزند و پدر وهمه مردم باشم.»