فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٢١ - اصل اسلامى و صورتهاى مختلف اجراى آن

٢ـ «ثلاث مَن كنّ فيه ذاق طعم الإيمان : مَن كان لاشيء أحب إليه مِن اللّه ورسوله...»[١].

«سه چيز است كه هركس داراى آن باشد،مزه ايمان را چشيده است:يكى اينكه چيزى براى او از خدا و پيامبر او محبوبتر وگرامى تر نباشد....»

اين روايات همگى دستور مى دهند كه انسان بايد پيامبر گرامى را دوست بدارد. شكى نيست شكل اين اصل، براى خود در هر زمان خصوصيتى را ايجاب مى كند.

گذشته ازاين كه عمل به دستورهاى پيامبر، در قلمرو واجبات ومحرمات خود نشانه حبّ وعلاقه است . گراميداشت زاد روز ويا روز بعثت او وتشكيل مجلس براى باز گويى زحمات وكوششهاى او وسرودن اشعار مليح ونمكين در فضايل راستين ومناقب حقيقى او كه در كتاب وسنت آمده است، يكى از نشانههاى «حب ّالنبي » است كه در سنت وارد شده است .

اگر قرآن، به مهر ورزيدن نسبت به پيامبر دستور داده،مودّت خويشاوندان وبستگان پيامبر را نيز به نوعى لازم دانسته است آنجا كه مى فرمايد:

(قُلْ لا أسْألُكُمْ عَلَيْهِ أجْراً إلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُربَى) (شورى /٢٣)

« بگو من پاداشى جز مهر ورزى به بستگان ونزديكان خود نمى خواهم .»

شكى نيست كه محبت، پديده اى روانى است كه براى خود تجلياتى دارد وهرگز مقصود، اين نيست كه مودّت ومهر آل رسول، در دلها وقلوب، محبوس ومكتوم بماند، بلكه بايد چنين مهرى در اعضاء واعمال و در زندگى ما خود را نشان