ترجمۀ صلاة الجمعة - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٢٥٥ - آِیا انعقاد نماز جمعه مشروط به احراز عدم انعقاد نماز جمعۀ دِیگر مِیباشد ِیا خِیر؟

حکمـ قصد قربت از جماعت دوّم متمشِّی باشد، هر دو نماز به علّت تمانع باطل خواهد بود.[١] پس در اِین‌صورت هم بر جماعت دوّم و هم بر جماعت اوّل ـاگر علم به فساد نمازشان داشته باشندـ واجب است که نماز جمعۀ دِیگرِی را در فاصلۀ ِیک فرسخِی اقامه نماِیند.

امّا در‌صورت عدم امکان قصد قربت جماعت دوّم به خاطر علم به فساد، فقط خصوص نماز جماعت دوّم باطل خواهد بود نه جماعت اوّل؛ زِیرا فساد ذاتِی نماز دوّم، تأثِیرِی در فساد نماز اوّل ندارد.[٢]

محصّل اِین کلام اِین خواهد بود که: هِیچ تفاوتِی بِین صورت اقتران و سبق و تأخّر دو نماز جمعه وجود ندارد؛ فلذا تفاصِیل مذکور در‌صورت مقارنه هم جارِی خواهد بود.

آِیا انعقاد نماز جمعه مشروط به احراز عدم انعقاد نماز جمعۀ دِیگر مِی‌باشد ِیا خِیر؟

جماعتِی که قصد اقامۀ نماز جمعه را داشته باِید اِین شرط را نِیز همانند ساِیر شروط احراز نماِیند؛ پس اگر بگوِیِیم: آنچه که بر اِین جماعت واجب است، انعقاد نماز جمعه‌اِی است که متّصف به عدم انعقاد نماز جمعۀ دِیگر همراه آن باشد که در اِین‌صورت شرط عبارت مِی‌باشد از عدم سبق و اقتران و تأخّر.

پس بنابراِین مجالِی براِی احراز اِین شرط به‌واسطۀ اصل عدم انعقاد نخواهد بود؛ زِیرا اصل عدم انعقاد نماز جمعۀ دِیگر ثابت نمِی‌کند که اِین نماز جمعه غِیر مسبوق به نماز جمعۀ دِیگر نبوده باشد، چنان‌که ثابت نمِی‌کند بعد از آن نِیز نماز جمعۀ دِیگرِی منعقد نگردد؛ پس بر آنان واجب خواهد بود شرط عدم انعقاد نماز جمعۀ دِیگر را به‌واسطۀ علم ِیا شهود بِیّنه احراز نماِیند و در‌صورت عدم وجود بِیّنه ِیا عدم تمکّن از تحصِیل علم به جهت مشقّت ِیا استحالۀ آن باِید عمل به ظن

[١]. ظاهراً به همان وجهِی که ذکر شد، نماز جمعۀ اوّل صحِیح مِی‌باشد. (منه عفِی عن جرائمه)

[٢]. مؤلّف محترم صورت چهارم را ذکر نفرموده‌اند؛ زِیرا صورت چهارم، عکس صورت سوّم خواهد بود و حکمش همانند صورت سوّم مِی‌باشد. (محقّق)