ترجمۀ صلاة الجمعة - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٢٠٥ - طاِیفۀ سوّم رواِیاتِی که دلالت مِینماِید که اقامۀ نماز جمعه از مناصب امام علِیهالسّلام مِیباشد

فردِی است که عارف به وعظ و خطابه و عالم به مصالح و حوادث واقعشده‌اِی که به عموم مردم ارتباط دارد باشد.[١]

با وجود اِین مطالب در‌صورت تسلِیم به ظهور اِین فقره از رواِیت در امام اصل، باِید آن را به مطلق خطِیب تأوِیل نمود؛ و ِیا بر فرض وجود و حضور امام و تشکِیل حکومت اِیشان حمل نماِیِیم تا اِینکه بتوان اِین رواِیت را با رواِیات مطلقه‌اِی که اباِی از تقِیِید داشته ـکه قبلاً ذکر شدـ جمع نمود.

٢. از جمله موثّقۀ سماعه[٢] که گذشت.

٣. موثّقۀ دِیگر؛ سماعه مِی‌گوِید: از حضرت امام جعفر صادق علِیهالسّلام راجع به نماز روز جمعه پرسِیدم:

فقال: «أمّا مع الإمامِ فرکعتانِ، و أمّا لِمَن [من] صلِّی وحدَه فهِی أربعُ رکعاتٍ و إن صلَّوا جماعةَ.»[٣]

[١]١. ظاهراً مراد از امام در اِین رواِیت شخص بزرگِی است که حافظ و امِین و رعاِیتکننده و تدبِیرکنندۀ امور مردم در دِین و دنِیاِی آنان بوده به‌نحوِی‌که تدبِیر و سِیاست امور مردم تنها به دست او صورت مِی‌گِیرد. بنابراِین اِین رواِیات از جمله شواهدِی است که بر لزوم امام عادل مبسوطالِید دلالت مِی‌کند؛ ولِیکن اِین لزوم، شرط در صحّت نماز جمعه است نه شرط در وجوب آن. (منه عفِی عنه)

[٢]. در رواِیت دِیگرِی حضرت امام جعفر صادق علِیهالسّلام در جواب سؤال سماعه از نماز روز جمعه فرمودند:

«أمّا مع الإمام فرکعتان، و أمّا من ِیُصلِّی وحدَه فهِی أربعُ رکعاتٍ بمنزلة الظّهر ِیعنِی إذا کان إمامٌ ِیخطُب؛ فإن لم ِیکن إمامٌ ِیخطُب فهِی أربعُ رکعاتٍ و إن صلّوا جماعةً.»

”اگر نماز جمعه با امام باشد دو رکعت است و اگر کسِی نماز را به تنهاِیِی (و بدون امام) بخواهد بخواند، نمازش چهار رکعت بوده و به منزلۀ نماز ظهر است؛ ِیعنِی اگر امامِی باشد که خطبه بخواند دو رکعت است، امّا اگر امامِی براِی قرائت خطبه نبود چهار رکعت است اگرچه به جماعت خوانده شود.“

اِین رواِیت در کتاب الکافِی، ج ٣، ص ٤٢١ با مقدارِی اختلاف آمده است. (محقّق)

[٣]. وسائل الشِّیعة، ج ٧، ص ٣١٤.