ابو دلف هم فرزندى داشت. روزى دوستان او در باره حب و بغض به على با يك ديگر سخن مى‌گفتند. برخى از آن‌ها از پيامبر ٦ نقل مى‌كردند كه فرموده است: اى على! تو را دوست ندارد مگر مؤمن متّقى و تو را دشمن نمى‌داند مگر منافق شقى كه زاده زنا و حيض است. فرزند ابو دلف گفت: نظر شما در باره حرم ابو دلف چيست؟ آيا ممكن است كسى قصد بدى به او داشته باشد؟ گفتند: خير. او گفت: به خدا سوگند، من كينه‌توزترين مردمانم نسبت به على بن ابى طالب. در اين حال پدرش با خشم رسيد و جوياى ماجرا شد. گفتند: چنين و چنان، و سخنان فرزندش را باز گفتند. او گفت: به خدا سوگند، اين خبر حق است، به خدا سوگند او زاده زنا و حيض [با هم‌] است. من در خانه برادرم، سه روز تب‌دار و بيمار بودم. كنيز او براى انجام وظيفه‌اى نزد من آمد و من از او آن تقاضاى ديگر كردم. او نپذيرفت و گفت: من حيض هستم. ولى من ستيزه‌گرى كردم و با او جمع شدم و او اين فرزند را باردار شد لذا او زاده زنا و حيض [با هم‌] است.

پدرم- رحمه اللَّه- نيز حكايت مى‌كرد كه روزى به همراه دوستانم از يكى از راه‌هاى بغداد گذر مى‌كرديم كه تشنگى شديدى بر من غالب آمد. به يكى از دوستانم گفتم: از يكى از خانه‌ها آب بخواه. او در طلب آب رفت و من و ديگر دوستان منتظر آب مانديم.

در آن جا دو كودك بازى مى‌كردند. يكى از آن دو مى‌گفت: امام، همان على (ع) است و ديگرى ابو بكر را امام مى‌دانست. با خود گفتم: پيامبر ٦ راست گفت آن گاه كه فرمود:

اى على! جز مؤمن تو را دوست نمى‌دارد و جز زاده حيض [يا زنا] تو را دشمن نمى‌شمارد. پس ناگاه زنى با آب پيش آمد و گفت: تو را به خدا آن چه را گفتى به من نيز بگو. گفتم: حديثى بود از پيامبر ٦ كه ديگر نيازى به بازگفت آن نيست. دوباره از من خواست و من حديث را براى او روايت كردم. گفت: سرورم! به خدا سوگند اين خبر، صحيح است. اين دو فرزندان من هستند، آن كه على را دوست دارد فرزند دوره پاكى من است و آن يكى كه على را دشمن مى‌دارد زاده دوران حيض من. پدرش نزد من آمد و به من اصرار همى كرد در حالى كه من حيض بودم و با من درآميخت و من اين كودك را باردار شدم كه على را دشمن مى‌دارد.