کشف الیقین ت آژیر - علامه حلی - الصفحة ٣٤٧ - مبحث بيست و يكم پيرامون اخبار مربوط به آيات نازل شده در حق على(ع) به نقل از جمهور
يزيد بن عبد الملك نوفلى[١]- به نقل از پدرش مىگويد كه جدّش گفته است: بر فاطمه (س) دختر پيامبر خدا ٦ وارد شدم و او در سلام بر من پيشدستى كرد و گفت:
پدرم در زمان حياتش فرمود: هر كه بر من و بر تو [فاطمه] سه روز سلام كند، بهشت از آن اوست. راوى مىگويد: به او گفتم: اين در زمان حيات او و توست يا پس از مرگ او و تو؟
گفت: در زمان حيات و پس از مرگمان.
هنگامى كه اين آيه شريفه نازل شد:[٢]- لا تَجْعَلُوا دُعاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضاً[٣]-، فاطمه (س) فرمود: هيبت، مرا گرفت كه بگويم اى پدر و به او گفتم اى رسول اللَّه. پس پيامبر ٦ روى به من كرد و فرمود: دختركم اين آيه در باره تو و خانوادهات نازل نشده است، تو از منى و من از تو، اين آيه براى اهل ستم و تنآسايى و تكبّر نازل شده است، پس بگو: اى پدر! كه اين گونه خطاب كردن تو قلب مرا خشنودتر و پروردگار را راضىتر مىگرداند. سپس پيامبر ٦ پيشانى مرا بوسيد و آب دهانش را بر من بسود به گونهاى كه ديگر از آن پس به عطر، نيازم نيفتاد.
مبحث بيست و يكم: پيرامون اخبار مربوط به آيات نازل شده در حق على (ع) به نقل از جمهور:
خوارزمى[٤]- به نقل از ابن عبّاس مىگويد كه: هيچ گاه آيه يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا نازل نشد مگر اين كه على (ع) در رأس آن قرار داشت و مصداق اتمّش به شمار مىآمد.
ابن مردويه حافظ[٥]- به اسناد خود از ابن عبّاس نقل مىكند كه گفته است: در قرآن آيهاى نيست مگر آن كه على (ع) در رأس و پيشاپيش آن قرار دارد[٦].
[١] همان، ح ٤١٠.
[٢] همان/ ٣٦٤، شماره ٤١١.
[٣] نور/ ٦٣؛ آن چنان كه يك ديگر را صدا مىزنيد پيامبر٦ را صدا مزنيد.
[٤] مناقب خوارزمى/ ١٨٨.
[٥] كشف الغمّه، اربلى ١/ ٣١٤، به نقل از مناقب ابن مردويه.
[٦] ابن بطريق در عمده/ ٢٠٤ مىگويد:
« اينك كه او سرور الّذين آمنوا و رئيس و شريف و امير آنها به شمار است در ميان كسانى كه ايمان آوردهاند بىمانند خواهد بود، زيرا سرور و امير و رئيس و شريف به پيش بودن، شايستهتر است از كسى كه اين منزلتها براى او حاصل نيست، و به سبب اين كه چنين ويژگىهاى پسنديده و زيبايى، موجب تقدّم و سيادت است و حال كه همه اين اوصاف در او گرد آمده است پس پيروى از او سالمتر و دنباله روى از او به دورانديشى نزديكتر است.» شيخ مظفّر در دلائل الصدق ٢/ ٣١٥ مىگويد:
« اين دليل است بر امامت امير المؤمنين، زيرا منظور از اين كه على( ع) رئيس و امير اين آيه مىباشد آن است كه او رئيس كسانى است كه مورد خطاب قرآنند كه همانا مؤمنانى هستند كه او امير ايشان است.
نيز بنگريد به: صراط المستقيم ٢/ ٥٣.