کشف الیقین ت آژیر - علامه حلی - الصفحة ٣٥١ - مبحث بيست و يكم پيرامون اخبار مربوط به آيات نازل شده در حق على(ع) به نقل از جمهور

فرود آمد پيامبر اكرم ٦ با دستش به سينه على (ع) اشاره كرد و هنگام نزول آيه‌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ با اشاره به على (ع) فرمود: پس از من رهيافتگان از تو پيروى خواهند كرد.

در اين آيه شريفه: أَ فَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً لا يَسْتَوُونَ‌[١][٢] منظور از مؤمن،

[١] سجده/ ١٨؛ آيا مؤمن، چونان تبهكار است، اينان برابر نيستند.

[٢] علّامه مجلسى در بحار الانوار ٣٥/ ٣٤٤ مى‌گويد:

« بر پايه نقل خاص و عام، ثابت شده كه اين آيه در حقّ على( ع) نازل شده است و دلالت بر كمال ايمان او دارد، زيرا در برابر فسق قرار گرفته، پس مراد از آن ايمانى است كه با فسق و تباهى در نياميخته باشد و بر اين اساس جايز نيست مؤمن با فاسق همسنگ شمرده شود چه رسد به آن كه فاسق، مقدّم داشته شود! بدون ترديد كسانى كه على( ع) بر آن‌ها مقدّم داشته شده است نه تنها معصوم نبوده‌اند كه چه بسا پيش از خلافت فاسق بوده‌اند و در كتاب امامت، پيرامون آن سخن گفته‌ايم: نيز دلالت كافى دارد در اين كه كمال ايمان او در ثبوت فضل اوست كه اگر به ديگر فضايلش پيوست شود عقلا نمى‌توان ديگرى را بر او مقدّم داشت.» شيخ مظفّر در دلائل الصدق ٢/ ٢٤١ مى‌گويد:

« منظور از فاسق در اين آيه، كافر است و لو در زمان‌هاى گذشته، و اين به قرينه مقابله آن با مؤمن است.

گفتيم« و لو در زمان‌هاى گذشته»، زيرا وليد به هنگام نزول اين آيه مسلمان بود، پس دلالت آيه بر ناهم‌برابرى كافر( در هر زمان) با مؤمن( در هر زمان) چنان كه آشكار است قاعده‌اى كلّى به شمار مى‌آيد، و اگر آيه در مورد خاص نازل شده باشد دلالت دارد بر ناهم‌برابرى خلفاى سه‌گانه با امير المؤمنين( ع) به سبب ثبوت كفر آن‌ها در هر زمان، و بدين ترتيب، امامت براى حضرت( ع) متعيّن مى‌گردد.» بنگريد به خصائص/ ١٦٧- ١٦٦.