امّ عطيه‌[١]- مى‌گويد: پيامبر ٦ لشكرى را گسيل داشت كه على بن ابى طالب هم در ميان آن‌ها بود. شنيدم كه پيامبر ٦ در حالى كه دو دستش را بلند كرده بود چنين دعا مى‌فرمود: خدايا! مرا نميران تا وقتى كه چهره على بن ابى طالب را نشانم دهى.

عبد اللَّه بن حارث‌[٢]- به نقل از على (ع) مى‌گويد: درد شديدى داشتم كه نزد پيامبر ٦ آمدم. پس او مرا در جاى خود قرار داد و گوشه جامه‌اش را بر من افكند و سپس برخاست و نمازى گزارد، و در پى آن فرمود: اى على! ديگر غم مخور كه بهبود يافتى. من براى خود چيزى نخواسته‌ام مگر آن كه نظير آن را براى تو طلب كرده‌ام، و دعايى نكرده‌ام مگر آن كه مستجاب شده است. يا فرمود: هر چه خواسته‌ام در اختيارم نهاده شده مگر آن كه پيامبرى پس از من نيست.

مبحث بيست و پنجم: پيرامون بيم دادن به كسى كه بغض على (ع) در دل داشته باشد:

خوارزمى‌[٣]- از معمّر و او از زهرى و او از عكرمه و او از ابن عبّاس روايت كرده كه گفته است: پيامبر ٦ فرموده: خداوند عزّ و جلّ به سبب بدگمانى بنى اسرائيل نسبت به پيامبران و اختلاف در دين، اجازه نداد آسمان بر آن‌ها ببارد و اين امّت را به سبب بغض نسبت به على بن ابى طالب به خشكسالى گرفتار كرد.

معمّر مى‌گويد:[٤]- زهرى برايم حديثى گفت، امّا در آن بيمارى كه بدان گرفتار شد روايتى از عكرمه برايم بازگفت كه نه قبلا و نه پس از آن برايم نگفته بود. چون از بيمارى‌اش بهبود يافت پشيمان شد و به من گفت: اى يمانىّ (زهرى)! اين حديث را پوشيده دار و آن را در هم پيچ كه اينان (بنى اميه) در ياد و نام على، عذرى را نمى‌پذيرند[٥].

[١] همان/ ١٢٢، ح ١٦٠، و نظير آن با اختصار در مناقب خوارزمى/ ٣٠ آمده است.

[٢] همان/ ١٣٥، ح ١٧٨. مانند آن در مناقب خوارزمى/ ٦١ آمده است.

[٣] همان/ ١٤١، ح ١٨٦.

[٤] همان و حديث، ص ١٤٢.

[٥] ابن شهرآشوب در مناقب ٢/ ٢٢٦ مى‌گويد:

« دعاى پيامبر٦ دريافتن پيروزى و ولايت جايز نيست مگر براى ولىّ امر و بدين ترتيب امامت ايشان آشكار مى‌گردد.

علّامه بياضى در صراط المستقيم ٢/ ٨٠ در ذيل خبر دعاى پيامبر در حقّ اهل بيتش چنين آورده است:

« و هر كه وصيّت مرا در حقّ آنان تباه سازد بهشت را بر او حرام ساز.»« دعاى پيامبر٦ مستجاب است، زيرا نيرويى قوى پشتيبان اوست، چه، پروردگار مى‌فرمايد: وَ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى‌[ نجم/ ٣؛].