امام صادق (ع) مى‌فرمايد مقصود از آيه: يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ[١]- على بن ابى طالب (ع) است‌[٢].- ابن عبّاس در باره آيه: وَ ارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ‌[٣]- مى‌گويد: اين آيه به ويژه در حق پيامبر ٦ و على (ع) نازل شده است كه نخستين كسانى بودند كه نماز گزاردند و به ركوع رفتند[٤].- اين همه را ابن مردويه‌[٥] از مسند جمهور[٦]- نقل كرده است و خوارزمى در آيه: وَ النَّجْمِ إِذا هَوى‌[٧]- به اسنادش از انس، سخن افزونى دارد و مى‌گويد: در زمان پيامبر اكرم ٦، ستاره‌اى فرو افتاد. پيامبر ٦ فرمود: به اين ستاره بنگريد، به خانه هر كه درافتد او جانشين پس از من خواهد بود. همه ديدند كه اين ستاره، به خانه على (ع) درافتاد و خداوند، اين آيات را نازل فرمود: وَ النَّجْمِ إِذا هَوى‌، ما ضَلَّ صاحِبُكُمْ وَ ما غَوى‌، وَ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى‌، إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى‌[٨][٩]

[١] فتح/ ٢٩؛ و كشاورزان را به شگفتى وادارد تا آن جا كه كافران را به خشم آورد.

[٢] همان.

[٣] بقره/ ٤٣؛ و با ركوع‌كنندگان ركوع كنيد.

[٤] همان.

[٥] ابن بطريق در خصائص/ ٢٤٠ مى‌گويد:

« اين آيه، خاصّ پيامبر٦ و على( ع) است، و پيش از على( ع) هيچ كس با پيامبر٦ نماز نگزارده است و همين خود، دليل آن است كه بايد از اين دو نفر، يكسان پيروى كرد، و اين حاكى از وجوب پيروى از على( ع) پس از رحلت پيامبر اكرم٦ است.».

[٦] كشف الغمّه ١/ ٣٢٥- ٣١٥ به نقل از ابن مردويه در مناقبش.

[٧] نجم/ ٢؛ سوگند به آن ستاره چون فرو افتد.

[٨] مناقب، ابن مغازلى/ ٢٦٦، ح ٣١٣.

[٩] علّامه مجلسى در بحار الانوار ٣٥/ ٢٨٤ مى‌گويد:

« خاصّه و عامّه نقل كرده‌اند كه اين آيه در حقّ على( ع) نازل شده است، و برخى از اخبار به امامت ايشان تصريح دارد و بعضى از اين اخبار به قرينه سؤال و حسد مردم به ايشان پس از اين ماجرا، صراحت دارد تا جايى كه پيامبر خود را به گمراهى نسبت دادند! و اين دليل آن است كه مراد از وصايت، همان امامت مى‌باشد، چنان كه دليل فضيلت كاملى است براى حضرت( ع) كه مانع از آن مى‌شود ديگرى بر ايشان مقدّم گردد.» شيخ مظفّر در دلائل الصّدق ٢/ ٢٣٧- ٢٣٦ مى‌گويد:

« ستاره‌اى كه فرود آمد ممكن است از ستارگان آسمان باشد كه خداوند آن را در جرمى خرد بسان معجزه‌اى به خانه على درافكنده است تا آن را نشانه آشكارى قرار دهد براى امامت امير المؤمنين( ع)، چنان كه شقّ القمر كرد و آن را در اندازه‌اى كوچك به زمين فرستاد تا معجزه رسالت پيامبر٦ باشد، و ممكن است به گونه ديگرى باشد، زيرا در آيات الهى، روى دادن هيچ پديده ممكنى دور نيست، چنان كه دور نيست خلافت امير المؤمنين( ع) در مكّه آشكار گردد تا حاجيان عليه حضرت( ع) همداستان گردند. چه، پيامبر٦ مى‌دانست قريش در پايان با على( ع) چه خواهد كرد و چنان كه پيامبر٦ از بيان خلافت على خردسال( ع) خوددارى نمى‌كرد و لذا در آغاز رسالت خود هنگام نزول آيه: وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ‌ با گردآورى بنى هاشم، خلافت حضرت( ع) را صراحتا اعلان داشت.» بنگريد به: خصائص/ ٦٦.