آن است كه فرو رفته‌ام در علمى كه پنهان است و اگر ظاهر و هويدا نمايم آن چه را كه مى‌دانم هر آينه شما مضطرب و لرزان مى‌شويد مانند لرزيدن ريسمان در چاه ژرف.

نيز مى‌فرمايد: زندگى جز به دين نيست و مرگ جز به انكار يقين. پس از آب گوارا بنوشيد تا از خواب بيدار شويد و دور باشيد از شرنگ‌هاى مرگبار.

نيز حضرت (ع) به هنگام شنيدن سخنان مردى كه دنيا را نكوهش مى‌كرد فرمود:

محقّقا دنيا سراى راستى است براى كسى كه آن را باور دارد و سراى ايمنى است براى كسى كه فهميد و آن چه را كه خبر داد دريافت و سراى توانگرى است براى كسى كه از آن توشه بردارد، جاى عبادت پيامبران خداست و جاى فرود آمدن وحى خدا و جاى نماز گزاردن فرشتگان خدا و جاى بازرگانى دوستداران خداست كه در آن رحمت و فضل به دست آورده و سودشان بهشت بود. پس كيست دنيا را نكوهش مى‌كند در حالى كه (مردم را) به دورى خود (از آن‌ها) آگاه ساخت و به جدايى خويش ندا داد و خود و اهلش را به فناء و نيست شدن خبر داد و آنان را با شادى خويش به شادى (آخرت) آرزومند گردانيد و براى ايشان با گرفتارى خود گرفتارى (آخرت) را نشان داد براى ترس و بيم و بر حذر بودن و براى ترغيب و خواستارى. اى نكوهنده دنيا كه به نيرنگ او فريفته‌شده‌اى، چه هنگام دنيا تو را فريفت؟ آيا به جاهاى بر خاك افتادن پدرانت و پوسيده شدن آن‌ها يا به خوابگاه‌هاى مادرانت زير خاك؟ چه بسيار با دست‌هاى خود يارى نمودى و چه بسيار با دسته‌هايت پرستارى كردى؟ براى آنان بهبودى طلبيدى و از اطبّا، فايده دارو پرسيدى و بر ايشان دوا خواستى، ولى با خواست خود آن‌ها را سود نرساندى و با همراهى خود براى آن‌ها بهبودى به ارمغان نياوردى. دنيا فرو افتادن و خفتن ايشان را براى تو سرمشق قرار داد، زيرا گريه‌ات براى تو سودى نخواهد داشت و دوستانت تو را بى‌نياز نخواهند كرد.

نيز مى‌فرمايد: البتّه هيچ يك از شما نبايد اميد برد مگر خدايش را و البتّه نبايد بهراسد مگر از گناهش، و البتّه نبايد يك دانشمند به هنگام سؤال از آن چه نمى‌داند نبايد شرم كند از اين كه بگويد: خدا داناتر است. شكيبايى در ايمان همچون سر است براى پيكر، و كسى كه شكيبايى ندارد ايمان ندارد.

هر سخنى كه در آن ياد خدا نباشد بيهوده است و هر سكوتى كه در آن انديشه نباشد