ابن عبّاس در باره آيه: وَ السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ‌[١]- مى‌گويد: يوشع بن نون پيش از ديگران به موسى بن عمران و مؤمن آل يس زودتر از ديگران به عيسى بن مريم و على بن ابى طالب زودتر از ديگران به پيامبر ٦ ايمان آوردند[٢][٣].

ابو سعيد مى‌گويد: اين سخن پروردگار: الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ‌[٤]- در جريان حديث غدير خم نازل شد كه پيامبر ٦ دست على (ع) را بلند كرد. پس پيامبر ٦ فرمود:

[١] واقعه/ ١٠؛ و نخستينيان، نخستينيان همان نزديكان هستند.

[٢] همان ١/ ٣٢٣.

[٣] ابن بطريق در خصائص/ ١٣٣ مى‌گويد:

« او در ميان اين امّت در پيشى گرفتن ايمان به خدا و رسول٦ بى‌مانند است، و اينك كه در فرمان برى از خدا و رسول٦ بى‌مانند است بايد به او اقتدا كرد و از او پيروى نمود، و در لفظ قرآن كريم، اشاره و هشدارى است در آن چه دلالت دارد بر اقتدار از شخص او، چه، خداوند مى‌فرمايد: وَ السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ‌، و همين در بردارنده تشويق بر پيروى از اوست و بر شخص ديده‌ور پوشيده نيست كه پيروى از كسى كه نزد خدا و رسول، مقرّب است ضرورى‌تر و بايسته‌تر مى‌باشد.» علّامه مجلسى در بحار الانوار ٣٥/ ٣٣٥ مى‌گويد:

« اين كه على( ع) قديمى‌ترين اين امت و برترين پيشى‌گيرندگان امّت‌ها و تنها مقرّب اين امّت است به دليل فرموده پروردگار: أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ‌ مانع از آن است كه ديگرى بر او مقدّم داشته شود و- چنان كه بارها گفته شده است- كسى بر او پيشى گيرد.» شيخ مظفّر در دلائل الصّدق ٢/ ١٥٨ مى‌گويد:

« زمخشرى در تفسير سوره يس از پيامبر٦ روايت مى‌كند كه فرمود:( پيشى‌گيرندگان امّت‌ها سه نفرند كه حتّى چشم به هم زدنى به خدا كفر نورزيده‌اند: على بن ابى طالب، صاحب يس و مؤمن آل فرعون)، و اين دلالت دارد بر فضيلت ديگر امير المؤمنين نسبت به ديگر صحابه و آن اين كه با در نظر گرفتن دوران خردسالى و رشد و نمو در ميان بت‌ها باز هم چشم به هم زدنى به خدا كفر نورزيده است، پس براى امامت، شايسته‌تر خواهد بود از كسى كه به سبب كاستى در خرد و فراوانى جهل، در طول عمر خود، بت پرستيده است.».

[٤] مائده/ ٣؛ امروز دينتان را برايتان كامل گرداندم.