کشف الیقین ت آژیر - علامه حلی - الصفحة ٢٦٠ - مبحث نهم در تصريح به اين كه پيامبر

پيامبر اكرم ٦ فرمود: اللَّه اكبر بر اكمال دين و اتمام نعمت و خشنودى خدا از رسالت من و ولايت على بن ابى طالب. سپس فرمود: بار خدايا! دوست او را دوست بدار و دشمنش را دشمن و كسى را كه بدو يارى رساند يارى رسان و يارى‌ات را از كسى كه يارى‌اش را از او دريغ ورزد دريغ ورز.

در صحيح نسائى و ترمذى‌[١]- به نقل از جابر آمده است كه گفت: پيامبر ٦ در روز طائف على را فرا خواند و با او به نجوا سخن گفت. مردم گفتند: نجواى پيامبر با پسر عمويش طولانى شد. پيامبر ٦ فرمود: نه من كه خدا با او نجوا مى‌كرد. يعنى: خداوند به من چنين دستورى داده بود و اخبار در اين زمينه آن قدر فراوان است كه به شماره در نمى‌آيد.

مبحث نهم: در تصريح به اين كه پيامبر ٦ پس از خود على (ع) را به خلافت گماشته است:

اماميه بر اين امر تواتر دارد و جمهور در باره آن اخبار فراوانى نقل كرده‌اند كه ما برگزيده‌هايى از آن را بر سبيل اختصار بيان مى‌كنيم: خوارزمى‌[٢]- به نقل از جابر نقل مى‌كند كه گفته است: پيامبر ٦ فرمود: خداوند

[١] سنن ترمذى ٥/ ٣٠٣، شماره ٣٨١٠، ولى در صحيح نسائى بدان دست نيافتيم، ليكن در احقاق الحق ٦/ ٥٣١ به نقل از علامه به ارجح المطالب راه يافته است و او مى‌گويد كه: حديث را از طريق ترمذى و نسائى و طبرانى به نقل از ابو هريره نظير آن چه از صحيح ترمذى گفته آمد روايت كرده است.

[٢] مناقب خوارزمى/ ٨٠، و ظاهرا به قرينه حديثى كه پس از آن مى‌آيد مؤلّف آن را از مناقب ابن مردويه نقل كرده است.