کشف الیقین ت آژیر - علامه حلی - الصفحة ٢١٢ - مبحث سوم در برادرى على(ع) با پيامبر

______________________________
ظاهر خبرى است از امير المؤمنين (ع) در جاهاى مختلف كه با افتخار و سربلندى مى‌گفت: «من بنده خدا و برادر پيامبر خدا هستم و هر كه پس از من اين سخن را بگويد دروغگويى است اهل افترا». اگر در برادرى برترى محرزى نهفته نبود ديگر على بدان نمى‌باليد و دشمنانش بدين سخن چنگ در نمى‌افكند كه اين برادرى افتخارى ندارد و نيز اين گواه آن است كه اين برادرى وسيله‌اى است نيرومند در امامت و ركنى است استوار در استحقاق امامت، چه، حضرت (ع) در روز شورا هنگامى كه فضايل و مناقب و عوامل شايستگى امامت را در خود بر مى‌شمرد و فرمود: «آيا در ميان شما كسى جز من هست كه پيامبر ميان خود و او برادرى برقرار كرده باشد؟».

علامه بياضى در صراط المستقيم ٢/ ٢٥ مى‌گويد:

«ببينيد مرتبه على را كه خداوند به پيامبرش دستور مى‌دهد در ميان صحابه با او برادرى برقرار سازد و در ميان ايشان جز على كسى را نيافت كه شايستگى برادرى او را داشته باشد، زيرا على همانند پيامبر بود در نسب و خلوص در نسب و در آيه تطهير كه عصمتش بيان شده است و در آيه: إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ‌ كه امامتش روشن گشته است و اين كه حضرت (ع) در سوره برائت و رساندن آن، نفس خود پيامبر ٦ به شماره آمده است، و نيز در اين سخن پروردگار كه: فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ‌ در روز مباهله و گذر كردن از درون مسجد در حال جنابت و باز ماندن در او.

.