« خداوند با واژه« انّما» انذار را براى پيامبر٦، اثبات كرد. اين واژه، بى‌هيچ نزاعى براى تحقيق و اثبات است. سپس خداوند بدون فاصله به آن عطف كرده و فرموده: وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ، پس به همان شيوه اثبات نبوّت براى پيامبر٦، امامت را براى على( ع) به اثبات رساند، زيرا عطف براى معطوف همان حكمى را ايجاب مى‌كند كه بر آن عطف گرفته شده و اين سخن پروردگار بر روشنى آن افزوده است كه:

وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ و اين همه مردم را فرا مى‌گيرد، پس در پرتو وحى، انذار براى او و نسلش تا پايان انقطاع تكليف ثابت مى‌شود، زيرا كه فرموده است: وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ.» علّامه مجلسى در بحار الانوار ٣٥/ ٤٠٧- ٤٠٦ مى‌گويد:

« بر پايه دلالت اين آيه و پس از رسيدن اين همه اخبار، ديگر پوشيده نيست كه هيچ زمانى از پيشوايى هدايتگر خالى نخواهد بود، و اين كه امير المؤمنين( ع) تنها هدايتگر و جانشين پس از پيامبر٦ است كه اين نيز دلايل گوناگون دارد:

اوّل: همرديف بودن او با پيامبر در اين كه حضرتش٦ منذر و على( ع) هادى است و انسان خردمندى كه از شيوه‌هاى سخن، آگاه است به خود ترديدى راه نمى‌دهد كه همين دليل آن است كه پس از پيامبر٦، على( ع) به انجام امورى خواهد پرداخت كه پيامبر٦ مى‌پرداخت و چه بسا بيش از پيامبر٦، چرا كه پيامبر٦، تنها انذار را به خود نسبت مى‌دهد در حالى كه هدايت را كه قوى‌تر است به على( ع) نسبت داده است.

دوم: حصرى كه از اين سخن پيامبر٦ به دست مى‌آيد:« انت الهادى»، زيرا تعريف خبر به« ال» دلالت بر حصر دارد. چنين است سخن على( ع):« و انا الهادى»، نيز اين سخن پيامبر٦:« و الهادى علىّ»، زيرا تعريف مبتدا به« ال» نيز دلالت بر حصر دارد.

سوم: تقديم ظرف:« بك يهتدى المهتدون» كه آن نيز دلالت بر حصر دارد. همچنين است الفاظى كه پيش‌تر گفته شد. با اين اخبار روشن مى‌شود كه حديث:« اصحاب من همچون ستارگانند، به هر كدام كه اقتدا كنيد ره يافته‌ايد» از بافته‌هايى است كه شارح الشفاء و ابن حزم و حافظ زين الدين عراقى به جعلى بودن و ضعف راويان آن اعتراف دارند.» سيد شبّر در حق اليقين ١/ ٢٦٨ مى‌گويد:

« عامّه و خاصّه به طرق گوناگون از پيامبر٦ روايت كرده‌اند كه فرموده:« انا المنذر و علىّ الهادى و بك يا على يهتدى المهتدون». پس على( ع) امام است، زيرا خداوند مى‌فرمايد: أَ فَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدى‌ فَما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ‌[ يونس/ ٣٥]. اين آيه بر حقّانيت بيش‌تر اماميه نيز دلالت دارد، زيرا بر پايه اعتقاد اماميه، هيچ زمانى خالى از حجّتى هدايتگر نيست.» بنگريد به: دلائل الصدق ٢/ ١٤٨ و ١٤٧ و لوامع الحقائق، مبحث امامت/ ٣.